warning: date() [function.date]: It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected 'Europe/Berlin' for 'CET/1.0/no DST' instead in /home/admin/domains/kontrowersje.net/public_html/archiwum/themes/kontrowersje/node.tpl.php on line 86.


Kwestia czasu

– Panie Philips, sprawa jest prosta – pomarszczony, schludnie ubrany staruszek z promienną twarzą mógłby być pastorem jakiejś kongregacji. Levi Cravtz był jednak antykwariuszem, i to jednym z najlepszych w Nowej Anglii. Jego bostońskie biuro było celem pielgrzymek miłośników americanów z całego świata, a bezpośredni numer telefonu był znany tylko nielicznym, w tym kilku japońskim miliarderom i członkom saudyjskiej rodziny królewskiej. Powód był prosty: nikt inny w tym fachu nie potrafił tak szybko i dyskretnie dostarczyć autentycznego artefaktu – począwszy od zabytkowego pięciostrzałowca Colt Paterson kaliber 0.28, a skończywszy na lokomotywie klasy „King”, używanej swego czasu przez Great Western Railway. I dużo cenniejszych przedmiotach, których wywóz z USA był niemożliwy. Poprawka, byłby niemożliwy, gdyby nie doświadczenie i zdolności Leviego.


Dlatego właśnie Howard Philips, młody, obiecujący researcher w branży antyków, delikatnie przesunął się na krześle i z szacunkiem słuchał, co ma mu do powiedzenia starszy pan. – Trafiliśmy na to ostatnio – mówił Cravtz – Przypadkiem, jak w wielu innych sprawach. Wie pan, panie Philips, opłaca się jednak przeglądać stare papiery, akta sądowe, bankowe zapiski… Proszę sobie wyobrazić, że około 1880 r. pewien dżentelmen z Rowley, wie pan, gdzie to jest? Proszę spojrzeć na mapę, znaleźć Arkham, świetnie, a teraz ku morzu, ku Innsmouth, mniej więcej wpół drogi – o! Doskonale, trafił pan bezbłędnie – więc dżentelmen ten, pan McAllister, zapragnął wziąć pożyczkę z banku, chcąc sfinansować swoją idee fixe, maszynę wiecznej młodości. Banialuki, panie Philips, ale dzięki tym banialukom dwóch urzędników bankowych przez kilka dni spisywało wyposażenie domu, wszystkie cenne przedmioty, które mogły służyć jako zastaw pożyczki –. Tutaj starszy pan pochylił się w przód, a w jego oku zabłysła myśliwska iskra. – Wśród innych ruchomości znalazł się również autentyczny zegar Howarda. Chyba nie muszę panu mówić, młody człowieku, co to oznacza?


Philips schylił głowę i z powątpiewaniem przyjrzał się czubkom swoich butów – Panie Cravtz, od tamtych czasów minęło już ponad sto lat, a to szmat czasu, nawet dla zegara. Dlaczego miałby się znajdować nadal pod tym samym adresem? –. Levi Cravtz wyprostował się w fotelu. Zniknął staruszek, a skądś pojawił się Zeus Gromowładny, patrzący ze zmarszczonymi brwiami na żałosnego śmiertelnika. – Panie PHILIPS! Czy poświęcałbym swój i pański czas, gdybym nie miał pewności? Ten Howard to nie jakiś tam ścienny zegar! To model Willard 10! Rozumie pan? –. Howard Philips siedział bez ruchu i czuł, jak na jego głowę spada wielki, spiżowy dzwon. Legendarny zegar z fabryki E. Howard & Co., dziesiąty model Willarda, był najwyższej klasy mechanizmem, stosowanym swego czasu w obserwatoriach astronomicznych o precyzji wykonania tak wielkiej, że od czasu jego produkcji nie udało się określić opóźnienia. Może wcale go nie było? Wyglądało na to, że producenci święcie w to wierzyli, bo cena tego urządzenia sprawiała, iż w prywatnych rękach znajdowało się zaledwie kilka egzemplarzy!


– Widzę, że do pana dotarło – Gniew Zeusa jakby przygasł. Cravtz pokiwał głową z satysfakcją – Proszę w takim razie łaskawie przyjąć do wiadomości, że rozmiary Willarda 10 uniemożliwiają normalne wniesienie i wyniesienie tego zegara z domu… a sprawdziliśmy, że przy Elm Street 4051 od 150 lat nie było żadnego remontu, przebudowy ani tym bardziej rozbiórki. Ten zegar musi tam być, a do pana należy jego odnalezienie i przejęcie w imieniu naszej firmy. Daję panu nieograniczone plenipotencje!


                                                  *    *    *


I oto po kilku godzinach podróży swoim Chevroletem Howard Philips był przed domem na Elm Street 4051. Nie było łatwo trafić do Rowley. Z poplątanej sieci międzystanowych autostrad prowadził tu jeden niepozorny zjazd, który Philips dwa razy przegapił, a trzeci raz wybrał z rozpaczy, jako że wszystkie pozostałe drogi prowadziły w inne okolice. Nawigacja z uporem raz zamieniała długość geograficzną z szerokością, a raz twierdziła, że jej posiadacz właśnie dojeżdża do lotniska Newark, więc młody człowiek w końcu ją wyłączył. Ale ostatecznie udało mu się.


Stał przed wielkim, trzykondygnacyjnym domem w stylu Drugiego Cesarstwa, zasłoniętym częściowo gigantycznym billboardem, reklamującym restaurację „Fish’ Da Gone” w Innsmouth. Pozabijane deskami okna i zarzucony śmieciami, zaniedbany trawnik przed domem świadczyły o tym, że nikt się nim nie interesował, co w każdym innym mieście byłoby może dziwne… ale nie w Rowley. Miasteczko wydawało się pogrążone w wiecznym śnie, dwóch, może trzech tubylców mijanych przez Philipsa, ledwie człapało, najwyraźniej nie dostrzegając przyjezdnego samochodu. Wokół młodego człowieka też owijało się senne, popołudniowe powietrze, pełne kurzu, unoszącego się w promieniach słońca… ale on nie zwracał na to uwagi, przepełniony poczuciem bliskiego już triumfu. Być może to ono kazało mu wyciągnąć z bagażnika nieużywaną od dawna, zardzewiałą już łyżkę do opon i użyć jej jako łomu, najpierw przy furtce w ogrodzeniu z kutego żelaza, a potem przy bocznych, niewidocznych od strony ulicy drzwiach.


Howard Philips wkroczył do domu McAllisterów w całkowitej ciszy. Nie zastanowiło go, że tej wielkości dom, chroniący przed deszczem i słońcem, powinien być Mekką włóczęgów i szczurów – a nie był. Opustoszałe, pozbawione życia wnętrza pokryte były grubą warstwą kurzu, na którym ślady starych buciorów lub szczurzych łap i ogonów byłyby doskonale widoczne, gdyby ktoś je tam zostawił. Dla Philipsa był to dowód, że jego szef się nie mylił, a dodatkowo – że od wielu lat nikt nie próbował dostać się do jego skarbu. Wyjął z kieszeni wydruk zeskanowanych notatek i jeszcze raz odcyfrował zakreślony na czerwono punkt: „item 171 – zegar marki E. Howard & Co., model Willard 10 – frontowy salon na I piętrze”. Uśmiechnął się do siebie, wchodząc na dwubiegową klatkę schodową, której poręcze zakończone były marmurowymi urnami z napisami – na jednej „Vanitas”, na drugiej „Vanitatum”.


Pierwsze drzwi na piętrze zaprowadziły Philipsa do schowka na szczotki, drugie – do magazynu obrusów i pokrowców na meble, używanego chyba przez służbę. Kolejne, szerokie, dwuskrzydłowe, prowadziły do celu. Tym razem łyżka do opon nie była konieczna, drzwi otworzyły się z lekkim tylko skrzypnięciem – ale stawiając jednocześnie dziwny opór, jakby pod palisandrowymi płytami ukrywała się o wiele większa masa. Płonący łowiecką gorączką Howard nie zwrócił na to najmniejszej uwagi, tym bardziej, że pod ścianą naprzeciwko otwartych już drzwi stała – dokładnie taka jak w Obserwatorium Lowella w Arizonie, jak w Mount Wilson koło L.A. – gładko wypolerowana szafa olbrzymiego zegara. Po bokach centralnego cyferblatu symetrycznie rozłożono cztery mniejsze, które – jak Philips doskonale wiedział – można było nastawiać na pokazywanie czasu w innych strefach. U górny można było zauważyć kopułkę sporego mosiężnego dzwonu, który bił tylko raz – w południe, ale za to z taką dokładnością, że ludzie w zasięgu tego dźwięku automatycznie regulowali naręczne i kieszonkowe zegarki.


Ale cóż to? W dolnym rogu zegarowej szafy widniał niewyraźny, ciemny otwór, którego z całą pewnością nie było w innych modelach, ani na żadnym ze zdjęć czy szkiców. Zaniepokojony Philips ruszył w kierunku zegara i poczuł, że grzęźnie całym ciałem w miękkiej ścianie, której… nie było. Zirytowany, natarł na miękką, pustą przestrzeń, która wydała mu się zadziwiająco gęsta. W tym momencie z poszarpanych brzegów otworu w zegarowej szafie uniósł się cień. A może nie był to cień? Zaprzeczenie światła, ciemny kształt, który przez chwilę wydawał się segmentowanym ramieniem, ale zaraz potem – błoną nietoperzego skrzydła. Wyciągnął się, jakby z wahaniem, w kierunku człowieka, a ten jeszcze raz szarpnął się w niewidocznej uwięzi. Cień cofnął się i nagle – eksplodował we wszystkie strony drobniutkimi strzępkami.


Był to ostatni obraz, jaki zarejestrowały oczy Howarda Philipsa. W tym momencie poczuł się stary i zmęczony, w ułamku sekundy ugięły się pod nim nogi. W ciągu sekundy zmumifikowane ciało runęło z suchym stukiem na podłogę, aby w następnej chwili rozsypać się w pył. Po chwili już tylko odciśnięte w miękkim, szarym dywanie ślady świadczyły o tym, że ktokolwiek wchodził do domu McAllisterów. Drobiny pyłu unosiły się w powietrze, podgrzane słupami słonecznego światła.


                                                 *    *    *


Tydzień później zirytowany Levi Cravtz sięgnął po słuchawkę telefonu. – Langdon – rzucił nieznoszącym sprzeciwu tonem – czy ma pan jakiekolwiek informacje od tego żółtodzioba, którego wysłaliśmy do Rowley? Nie? A… czy na rynku pojawiła się jakakolwiek oferta sprzedaży Howarda z serii Willard? Nie? To ciekawe… – starszy pan zamyślił się na chwilę. Wreszcie zwinął pomarszczoną dłoń w pięść i z zaskakującą energią uderzył nią w biurko. – A mówił pan, Langdon, że ten jest najlepszy! No nic, kogo ma pan następnego na liście? Proszę go do mnie przysłać. Tak, wiem, że któryś z nich w końcu wróci z tarczą, a nawet z całą resztą zegara. To tylko kwestia czasu – i starszy pan odłożył słuchawkę, śmiejąc się pod nosem z własnego żarciku, w oczekiwaniu na pukanie do drzwi.


________
Tekst chroniony prawem autorskim. Opublikowany w witrynie www.kontrowersje.net oraz (ze zmianami) na blogu madagaskar08.pl . Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i przedruk tylko za zgodą autora.


5.926152
Twoja ocena: Brak Średnia ocena: 5.9 (13 głosy/głosów)
Zostaw link w miejscach, które odwiedzasz lub/i skorzystaj z gotowych odnośników!

Wracamy

portret użytkownika tetryk56
6

do dobrych tradycji tego miejsca...
Podoba mi się!


Cieszę się : )

portret użytkownika quackie

(i ani trochę nie nastraszyłem?)


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Jeszcze nastraszysz...

portret użytkownika tetryk56

"to tylko kwestia czasu"....


Hehe

portret użytkownika quackie

Dawno temu byłem na koncercie okazjonalnej grupy "Może kiedyś". Zgadnij, jak odpowiadali na pytanie, kiedy następny koncert ; ))


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Dobre, brr! W sam raz do poduszki.

6

Prawie tak straszne jak toczący się obok dialog dotyczący piłki nożnej.


...Ginger Rogers w tańcu robiła dokładnie to samo, co Fred Astaire, tyle że tyłem i na wysokich obcasach. (A. Earhart)


Jak komuś dysk wypadnie,

portret użytkownika quackie

to zaiste jest to rzecz straszna. I bolesna. A nie tam wymysły na temat czasu.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Dla całej drużyny bolesna.

Zauważam zafascynowana, że współczesna medycyna za pomocą drucików, szyn i czarnych skrzynek cuda czyni z wypadniętym dyskiem. Postęp, panie, postęp - i tu wracamy do kwestii czasu.


...Ginger Rogers w tańcu robiła dokładnie to samo, co Fred Astaire, tyle że tyłem i na wysokich obcasach. (A. Earhart)


Ponoć (banał)

portret użytkownika quackie

czas jest najlepszym lekarzem.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Znasz taki rebus?

portret użytkownika tetryk56

Zegar, pod zegarem nocnik, a między nimi coś leci...


Nie znam

portret użytkownika quackie

i co dalej?


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


"Czas robi swoje"

portret użytkownika tetryk56

"Czas robi swoje"


: )))

portret użytkownika quackie

jw.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Nie mów że banał, tylko że

Nie mów że banał, tylko że aksjomat. W przypadku urządzeń z masą drucików też zresztą ma zastosowanie. Ileż razy komp czy drukarka "same mi się uleczyły" na rano!


...Ginger Rogers w tańcu robiła dokładnie to samo, co Fred Astaire, tyle że tyłem i na wysokich obcasach. (A. Earhart)


Możliwości jest kilka:

portret użytkownika quackie

Do rana drucik(i):
1. Wystygły;
2. Nagrzały się;
3. Rozmagnesowały się;
4. Namagnesowały się z powrotem, jak powinny;
5. Zaczekały na świeży, poranny prąd;
6. Zwarły się z powrotem;
7. Rozwarły się z powrotem;
8. Wyleczyły kaca;
9. Hej, przeleciał ptaszek;
10. Zajął się nimi dżentelmen-włamywacz, który włamuje się i naprawia ludziom niesprawne AGD, RTV i PC.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Podoba mi się opcja

Podoba mi się opcja dżentelmen. Jedno jest pewne, nie umie naprawić dvd.


...Ginger Rogers w tańcu robiła dokładnie to samo, co Fred Astaire, tyle że tyłem i na wysokich obcasach. (A. Earhart)


Że się czepnę. Prawie świetne ale :)

portret użytkownika cmss

zirytowany Levi Cravtz
wiem, że któryś z nich w końcu wróci z tarczą, a nawet z całą resztą zegara
Zwiężle, przemyśl koncówkę.


Platonicznie...


Starego człowieka

portret użytkownika quackie

się kot czepia.


A może i trochę przefajnowane. Na razie nie będę zmieniał, na wieczną rzeczy pamiątkę.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


"... et omnia vanitas"...

5.04

"... et omnia vanitas"...


"Któryś z nich"

portret użytkownika Lukrecja
6

może być kimś w rodzaju Deana Corso?


Aż tak

portret użytkownika quackie

to chyba nie, mniej myślenia, wiecej działania, zreszta na tym polega czesc ich problemu.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Będzie

portret użytkownika Lukrecja

dalszy ciąg?
Chodzi o resztę ich problemu.


Raczej nie

portret użytkownika quackie

ale po Nowaku i Ludziach w Czerni nie będę się już zarzekał. Ale to tutaj to raczej zamknięta rzecz, mimo że otwarta kompozycja. Tak mnie jakoś naszło po Ameryce i Lovecrafcie.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


No, panie Quackie

portret użytkownika panmodry

nie byłybym tak dosłowny w opisie ostatnich chwil researchera. A może byłbym?
Pije się jednym łykiem, nic nie uwiera, przechodzi gładko , jedwabiście, łechce smugami znakomitego smaku. I na podniebieniu ostaje się triumfalne łagodne wspomnienie.


Wyprodukować więcej tego specyjału i dać wydawcy do dystrybucji, każdy chętnie się podejmie ;)


Dzięki

portret użytkownika quackie

staram się. Chociaż Kot też miau nieco racji z zastrzeżeniami.


Z opisem to jest tak, że zagrożenie, coś z zegara, ma być niekonkretnie opisane, natomiast researcher właśnie dosłownie dosyć. Zauważ, jak to jest u Lovecrafta - a na nim się pod tym względem wzorowałem.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


quackie

portret użytkownika panmodry

kot marudzi w sposób przeintelektualizowany. Skoro się rozumiecie to znaczy, że jesteście na tym samym poziomie, powyżej mojego poziomu. Moim zdaniem końcówka jest miodzio.
Natomiast nazwiska bohaterów są trochę badziewiaste - zapomniałem o tym wspomnieć w pierwszej chwili - zbytnio płocho-literacko-zaczerpnięte. ;) Może tak chciałeś ale bym jednak użył takich, które mniej skojarzeń budzą (Langdon, McAllister - ten już mniej)...


O poziomach nic nie wiem,

portret użytkownika quackie

Howard Philips Levi Cravtz - mówi to panu coś? jak mawiał jeden z bohaterów serialu "Dom".


Langdon jako sekretarz/ totumfacki antykwariusza to oczywiście perskie oko.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Aaaa, już tak

portret użytkownika panmodry

już mówi. Trza być oczytanym, osłuchanym żeby wszystkie smaczki powylizywać z miski ;)


Końcówka miodzio, pewnie że.

Kot zwrócił tylko uwagę, i moim zdaniem słusznie, że irytacja bohatera malo wiarygodna, on wiedział przecież, grał nimi, pogodnie dość na ten temat dowcipkuje. Tak mi się wydaje, ale kto to tam wie, o co Kotu naprawdę chodzi ;)


...Ginger Rogers w tańcu robiła dokładnie to samo, co Fred Astaire, tyle że tyłem i na wysokich obcasach. (A. Earhart)


A wcale że nie

portret użytkownika quackie

Nie wiedział! Myślałem, żeby napisać tak, żeby wiedział i pozbywał się w ten sposób zbyt zdolnych ludzi z firmy pod pretekstem wykonywania zadania. Ale on nie wiedział, najlepszy dowód, że zapytał sekretarza, czy na rynku pojawił się ten zegar (=czy może HP zagrał na własną rękę za plecami firmy?). Gdyby wiedział, co się czai w Rowley i wysłał HP do unicestwienia, to by chyba nie pytał sekretarza? Jednak przyjmował, że HP mogło się przytrafić coś "normalnego" (wypadek samochodowy, napad, zabójstwo na ulicy), ale jego to nie obchodziło, zadanie trzeba wykonać. Poza tym HP był pierwszy (bo przed domem ani w domu nie było żadnych śladów poprzedników).


Więc dowcip starszego pana w puencie jest dla niego dowcipem, w którym on sam widzi tylko drugie dno (zegar -> kwestia czasu), podczas gdy czytelnik - trzecie (zagrożenie, kryjące się w zegarze, o którym LC nie wie).


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


:)

portret użytkownika cmss

Quackie:
jeżeli był taki kuty na 4 nogi (pierwszy akapit) to dlaczego w ostatnim akapicie tak go opisujesz, a raczej tak postępuje? Ja czuję zgrzyt jakiś psychologiczno-techniczny.


Platonicznie...


Hmmm

portret użytkownika quackie

Był kuty w kwestiach poszukiwań w archiwach i w realu, handlu, załatwiania, omijania przepisów. Ale już kwestię wiecznej młodości traktował z bani, czy też z banialuki... no i nie docenił tej strony poszukiwań pana McAllistera, wysyłając młodego po zegar - na tym się przejechał.


Może po następnym znikniętym pracowniku albo dwóch zacznie coś podejrzewać, spróbuje wysłać dwóch naraz, albo uzbrojonych. Raczej policji nie zawiadomi, jakby chciał wszystko robić lege artis, nie zaczynałby od wysłania ich do domu, tylko od spraw formalnych, znalezienia właścicieli, może kupienia całego domu z niewinnym dopiskiem "oraz wszelkich ruchomości, które zawiera", ale wtedy doszłyby sprawy podatkowe, oficjalna własność - czego oficjalnie nie ma, do tego państwo się nie doczepi. Stąd to działanie w szarej strefie, albo nawet lekko tylko zakamuflowany rabunek.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


OK, drugi akapit we właściwym kierunku, zastanów się jaki

portret użytkownika cmss

to typek musi być by przetrwać w tym interesie, stąd mnie coś zgrzytało. :)


Platonicznie...


Kocie

portret użytkownika quackie

rozumiem, że w tym czasie, jaki obejmuje fabuła, starszy pan może jeszcze nie zdawać sobie sprawy z wagi problemu? Dwócz-trzech zaginionych później to może i egzorcystę wynająć, i po Ghostbusters zadzwonić.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Chodzi o to, że to był któryś już

portret użytkownika cmss

Tak, wiem, że któryś z nich w końcu wróci z tarczą


Platonicznie...


Aaa

portret użytkownika quackie

touche!


Nie był któryś, był pierwszy, przecież już pisałem, że nie natknął się na żadne ślady w domu.


No cóż, "może ten wróci z tarczą?" niewątpliwie lepiej.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Poniżej ok

portret użytkownika cmss

Tak, wiem, może ten wróci z tarczą, a nawet z całą resztą zegara. To tylko kwestia czasu –


Platonicznie...


Jakbym drukował kiedyś

portret użytkownika quackie

uwzględnię. I podziękuję wszystkim zaangażowanym, w tym i Kotu.


"Kot Paterson, kaliber 0.28" ; )


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


A tam

portret użytkownika panmodry

po pierwsze, pomyślane powiedziane wypowiedzi nie zawsze muszą być do końca logiczne - mózg tak nie działą. Po drugie , pierwszy nieudany przypadek związany z uznanym za najlepszego z puli kandydatem, ma prawo przywieść bohatera do konkluzji, że skoro superman nie dał rady, to będzie jeszcze kilka prób, nim się uda. Z góry zakłada, że ten następny statystycznie ma słabe szanse ale próbować trzeba.


Pierwszy akapit, charakterystyka starszego pana

portret użytkownika cmss

:)


Platonicznie...


Gdyby to był pierwszy, to mógłby potraktować w stylu

portret użytkownika cmss

"dzisiejsza młodzież" choć starszy pan to raczej "ojciec chrzestny". Więc drugi lub trzeci.


Platonicznie...


quackie

portret użytkownika panmodry

spoko, spójność postaci jest ok.


Edit. Natomiast deszcz natralala straszliwie. Ani chybi idzie potop!


Dzień dobry

Niezłe, niezłe. Krótko mówiąc, pan McAllister dopiął celu, na realizacje którego brał bankowy kredyt., a pan Howard Philips miał nieszczęście stać się "paliwem", które zasiliło maszynę wiecznej młodości.


Pozdrawiam


Gryzona już nie ma na Kontrowersje.net


Powiem tak:

portret użytkownika quackie

To, co mi podobało u HP Lovecrafta, to to, że takie "techniczne szczegóły" każdy sobie może sam dopowiedzieć wedle woli: co działa, jak działa, dlaczego działa i na jakiej zasadzie. A bohaterowie najwyżej wyrażają swoje opinie, które mogą być słuszne albo nie. Jeżeli mi się to udało, to dobrze, o to mi chodziło, a gryzoniowa opinia zdaje się potwierdzać, że się udało.


Swoją drogą taka interpretacja stawia "Kwestię czasu" niebezpiecznie blisko "Wartości kolekcjonerskiej", nieprawdaż?


A co do meritum - może i pan McAllister dopiął swego, ale być wiecznie młodym w formie czegoś bliżej nieokreślonego, w jednym miejscu... Warto było brać kredyt? A w ogóle to proszę zauważyć, że nie jest wprost powiedziane, że on wziął ten kredyt, tylko że zostały poczynione do tego przygotowania.


A może to nie pan McAllister żyje sobie w zegarze, wiecznie młody, tylko coś innego, jakaś istota wywołana przez niego podczas badań nad czasem i wieczną młodością z siódmego wymiaru lub okolic? Istota, która potrafi kontrolować jego przepływ i w odruchu obronnym (wokół Philipsa) lokalnie go przyspiesza?


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Wziął kredyt

inaczej spisu ruchomości nie byłoby w bankowym archiwum.


Wielość możliwości interpretacyjnych, to wielka zaleta i spora rzesza interpretatorów nieźle żyje sobie z tłumaczenia nieoczywistości. Przykładem KK, 04/10 i Jarosław Kaczyński.


Gryzona już nie ma na Kontrowersje.net


Mógł nie wziąć kredytu

portret użytkownika panmodry

aby dokonać decyzji bank musiał spisać ruchomości, aby oszacować wartość zabezpieczenia. Więc spisał, a czy go ta wartość usatysfakcjonowała wobec wysokości wnioskowanego przez klienta kredytu - tego nie wiadomo :)


Dobry wieczór

O udzielonym kredycie świadczy właśnie obecność spisu ruchomości w bankowym archiwum. Gdyby odmowę dostał, przechowywanie spisu nie miałoby większego sensu. Drugim argumentem jest działająca maszyna do czynienia wiecznej młodości, która działa, a bez kredytu nie mogłaby być zbudowana. Takie jest moje zdanie, oparte na czysto gryzonowej logice myślenia.


Pozdrawiam


Gryzona już nie ma na Kontrowersje.net


Cześć Quackie

6

Ostatnimi czasy też nacieram na przestrzeń miękką, pustą i zdumiewająco gęstą z zegarem w tle, tylko patrzeć, kiedy nogi się pode mną ugną (zmęczona już się czuję) i rozsypię się w proch i puch (marny?). Nastraszyłam się nie na żarty (obiad jakiś słaby mi wyszedł), a za oknem potop leci z nieba bez związku z obiadem, tyle że nastraszenia dodaje, i nastroszenia.


Serdeczności


Za różne takie...


Cześć, cześć

portret użytkownika quackie

A widziałaś w okolicach zegara "Zaprzeczenie światła, ciemny kształt, który przez chwilę wydawał się segmentowanym ramieniem, ale zaraz potem – błoną nietoperzego skrzydła"? Jak nie, nie ma się czego bać, obiad raz lepszy, raz gorszy wyjdzie, taka rzeczy kolej. No i nie podejrzewam, żebyś miała w domu kilkucentymetrową warstwę kurzu, co to, to nie.


Do nas potop dopiero nadciąga, chmury widać od zachodu i południa sakramenckie. Jedyne pocieszenie, że Arkę mamy w mieście i ciągle klasy ekstra. Nie spadła, chociaż mogła.


Pozdrawiam sucho, ale wyłącznie z powodów zaokiennych.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Cześć Graz. "Przestrzeń miękka, pusta i zdumiewająco gęsta"

portret użytkownika cmss

świetne, nie?
A odnośnie obiadku, goloneczka po bawarsku to jest to. :)


Platonicznie...


Witaj Kocie

Po goloneczkach na obiadek sama zmieniłabym się w przestrzeń miękką i zdumiewająco gęstą, w dodatku wcale nie pustą. Po słabym obiadku człowiek boi się nie na żarty, po sałatce wręcz na głodniaka. Sałatka asekuracyjna była, potop szedł, a jak wiadomo pływać z pełnym żołądkiem nie należy.


Kolega Quackie ma talent z ciepełkiem takim, co je najbardziej lubię.


Pozdrówka


Za różne takie...


Opcje wyświetlania odpowiedzi

Wybierz preferowany sposób wyświetlania odpowiedzi i kliknij "Zapisz ustawienia" by wprowadzić zmiany.