warning: date() [function.date]: It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected 'Europe/Berlin' for 'CET/1.0/no DST' instead in /home/admin/domains/kontrowersje.net/public_html/archiwum/themes/kontrowersje/node.tpl.php on line 86.


Lajkonik i długość dziobu

Pan Ignacy Lajkonik pospiesznie ruszył w kierunku drzwi. Ktoś za nimi raz po raz dzwonił, pukał, i tak na zmianę, a pukanie było tego kalibru, że nieco bardziej wrażliwy lokator mógłby uznać je za łomotanie, zadzwonić pod numer 997 (albo i 112) i zgłosić próbę włamania. Pan Lajkonik jednak wyszedł a) z założenia, że do niego nie ma po co się włamywać, oraz b) z pokoju do przedpokoju, uznawszy, że ktosiowi za drzwiami się po prostu spieszy.


I rzeczywiście – za drzwiami stał zdyszany i spocony siostrzeniec pana Ignacego, Karol, zwany również Koperkiem. Jego wuj w pierwszej chwili pomyślał sobie, że Karol przynosi jakieś niewesołe wieści, ale rzut oka na uśmiechniętą od ucha do ucha fizjonomię studenta przekonał go, że jest wręcz przeciwnie. – Wejdźże, właśnie wstawiłem wodę na herbatę… –
– Wujek… dzięki… – wydyszał Karol – Ale ja tylko… na moment… komórka mi padła… więc przyleciałem… bo… wzięli mnie do kadry!
– Ooo! Gratulacje! – wyraził podziw pan Lajkonik. Już od pewnego czasu Karol starał się dostać do wioślarskiej osady swojego Uniwersytetu, która trenowała ciężko przez cały rok, aby zmierzyć się w wyścigu ósemek ze sternikiem z załogą Politechniki. Koperek ćwiczył  na tak zwanych maszynach eliptycznych, podnosił ciężary na siłowni, biegał i pływał, aż dostał się na listę rezerwową, a teraz – najwyraźniej – do pierwszego składu.


Pan Ignacy zaprosił siostrzeńca do pokoju, mimo że ten się wymawiał – chyba chciał biec z nowiną dalej, do Pauliny. Wuj – jak to dobry wujek – domyślił się tego oczywiście i zaproponował, że zamiast dalszego biegania Karol może przecież skorzystać z wujowego telefonu, wystarczy tego treningu na dzisiaj… Młody człowiek skwapliwie złapał komórkę, opowiedział o wszystkim swojej piękniejszej połowie, a potem jeszcze zadzwonił do swojej mamy, wobec czego pan Lajkonik stwierdził, że też zamieni z panią Moniką kilka słów. Okazja była przednia, więc obaj panowie siedzieli i rozmawiali jeszcze długo w noc…


Kiedy Karol ochłonął nieco, zwierzył się wujkowi z obaw. Regaty, w których miał reprezentować Uniwersytet, były przedwojenną tradycją, która jakimś cudem była kontynuowana również po wojnie i przetrwała aż do XXI wieku. Wzorowane na słynnym „Boat Race” – regatach Oxford-Cambridge na Tamizie – stanowiły jedno z najważniejszych wydarzeń w sportowym życiu miasta, a rozgrywane były pomiędzy mostami Behrendta i Zadnim, na Zajzajerce, większej rzece, do której wpadała płynąca koło osiedla pana Ignacego Berbeluszka. Zwycięska drużyna paradowała w chwale przez resztę roku, podczas Juwenaliów odbierając z rąk prezydenta miasta klucze do jego (miasta) bram, a jej członkowie cieszyli się niebywałym poważaniem zarówno pomiędzy kolegami, jak i kadrą naukową. Nic więc dziwnego, że na wioślarzach ciążyła ogromna odpowiedzialność, a Karol właśnie zaczynał sobie ją uświadamiać.


– Można wam jakoś pomóc? – zapytał współczująco pan Ignacy.
– No nie wiem – kręcił się niepewnie Karol – Wiesz, wujek, wszystko jest w porządku, kondycję mamy mniej więcej równą, ale jest jedna rzecz, może miałbyś jakiś pomysł… widzisz, siła, sprawność to nie wszystko, tu się liczy jeszcze zgranie! Ja przecież dopiero co się dostałem do składu…
– Hmm – zamyślił się pan Lajkonik – Nic mi nie przychodzi do głowy, ale może Czandra na coś wpadnie?
– Kto? – zdziwił się Karol.
– A, bo ty nic jeszcze nie wiesz… – uśmiechnął się z zakłopotaniem pan Ignacy – Czekaj, zadzwonię i może pójdziemy tam razem, to cię przedstawię.


Pani Chandrze było bardzo miło, że pan Lajkonik przedstawia jej siostrzeńca, a miło w dwójnasób, że temu siostrzeńcowi trzeba pomóc, a ona zna na to sposób. – Zgranie? Rytm? Oddech? Proszę bardzo, możecie poćwiczyć jogę. Czasu co prawda wiele nie ma, ale… – tu rozłożyła ręce w starym jak świat geście „zrobię, co w mojej mocy”. I tak też się stało. Mimo początkowych obaw Karola, że koledzy z załogi go wyśmieją, inicjatywa została przyjęta z pełną powagą, a potem, kiedy stało się jasne, że zajęcia z panią Chandrą powoli ale skutecznie zaczynają dawać rezultaty, wręcz z entuzjazmem. Na zakończenie cyklu spotkań pani C., zgodnie ochrzczona przez całą załogę „Czadową Czandrą” rozdała wszystkim wioślarzom po wisiorku z małym indyjskim słonikiem „na szczęście”.


Nadszedł wreszcie wyczekiwany przez wszystkich dzień regat. Ochłodzenie znad Skandynawii kazało organizatorom wyścigu zastanowić się, czy nie zamienić łódek na bojery w wersji XXL, ale ponieważ nie bardzo wyobrażali sobie, jak miałoby odbywać się wiosłowanie po lodzie, z pomysłu zrezygnowano. Pogoda wysłuchała zresztą błagań kibiców i akurat na ten dzień łaskawie poświeciła słoneczkiem. Wioślarze ubrali się w ciepłe, piankowe kombinezony z neoprenu, a przed startem popijali gorącą herbatę. Tym razem bez soku ani innego wkładu. Potem wsiedli do swoich łodzi, powoli podpłynęli do linii startowej przy moście Behrendta, pan prezydent miasta podniósł do góry pistolet startowy, huknął strzał! I poooszli!



Obie łódki szły dziób w dziób, wiosła śmigały nad zimnym, jesiennym nurtem, ale stopniowo wielcy, żylaści faceci z Politechniki zaczęli wychodzić na prowadzenie. Osady miały za sobą już jakieś trzy czwarte trasy, kiedy stojąca na brzegu pani Chandra wyjęła mały bębenek, który nosiła ze sobą wcześniej, na zajęcia z wioślarzami, i zaczęła na nim wybijać rytm, nucąc głośno. W tej chwili nieco już zmęczona osada Uniwersytetu poczuła, jak wypełnia ich nowa energia. Wydało im się, że malutkie słonie z wisiorków trąbią zgodnym chórem, nadając rytm ich ruchom. Łódź Uniwersytetu wystrzeliła naprzód i na ostatnich pięćdziesięciu metrach wysunęła się na prowadzenie, ostatecznie wygrywając o długość dziobu przed osłupiałymi przyszłymi inżynierami!


Kiedy już zakończono podrzucanie zwycięskich wioślarzy i wszyscy znaleźli się na ziemi bez szwanku… Kiedy wystrzeliły korki od szampanów, a co przezorniejsi widzowie odsunęli się z ich zasięgu… Kiedy już prezydent wygłosił zwyczajową laudację, w tym roku ani razu nie pomyliwszy słowa „Uniwersytet” ze słowem „Politechnika”, a potem wręczył czempionom puchar… Kiedy wreszcie Paulina rzuciła się na szyję Karola, a on całował ją tak, jak tylko potrafił najmocniej… Wtedy pan Ignacy Lajkonik, bardzo zadowolony, skończył poufną konwersację z wioślarzami stojącej z boku przegranej załogi i podszedł do pani Chandry.


– Świetnie się spisałaś – powiedział.
– Ja? Chyba oni? – odparła pani C.
– No no, przecież świetnie wiesz, że bez ciebie by sobie nie poradzili – uśmiechnął się pan Ignacy – Aha, na poniedziałek umówiłem się z jednym z tamtych – tu machnął dłonią w kierunku reprezentacji Politechniki – do ciebie na pomiar. Będziesz w domu koło jedenastej?
Pani Chandra popatrzyła na niego dziwnym wzrokiem. – Na jaki pomiar? – zapytała.
– Och, nic takiego… Pomiar twojego balkonu.
– No tak, ale… Kto, oni? Jak? Po co?
– Proste – założyłem się z tymi dwoma architektami, że w razie przegranego wyścigu wybudują mi letniskowy domek. Uwierzyłem w ciebie, Karola i resztę chłopaków, a tamci byli tak pewni swego, że się zgodzili.
Pani Chandra popatrzyła z niedowierzaniem – Czy ty masz zamiar budować swój letniskowy domek na moim balkonie?
– Ach, nie – pan Lajkonik uśmiechnął się jeszcze szerzej – Z tym balkonem… Dobrze pamiętam, że chciałaś mieć tam oranżerię dla bauhinii? No więc oni z duużą ulgą zgodzili się zamienić domek na zabudowę twojego balkonu. Może być?
Teraz uśmiechnęła się pani Chandra, a mimo jesiennego chłodu naokoło – w jej uśmiechu można było ogrzać się jak w letnim słońcu. Pomachali Karolowi i Paulinie i poszli na długi jesienny spacer pod koronami drzew, płonącymi na żółto, rudo i czerwono.
___________


Tekst chroniony prawem autorskim (wszystkie części cyklu o p. Lajkoniku). Opublikowany w witrynie www.kontrowersje.net oraz na blogu www.madagaskar08.blog.onet.pl . Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i przedruk tylko za zgodą autora.


5.434284
Twoja ocena: Brak Średnia ocena: 5.4 (7 głosy/głosów)
Zostaw link w miejscach, które odwiedzasz lub/i skorzystaj z gotowych odnośników!

Dobry wieczór (chyba nie mówiłam)

6

Pan Lajkonik za chwilę się zakocha! Niech sobie jutro posłucha Konkursu Chopinowskiego, zatopi się, rozpłynie... księżyc srebrzysty, zaduma, aaaaaach...


Pozdrawiam con amore


Za różne takie...


Dzień dobry

portret użytkownika quackie

Jak już kiedyś wspominałem, nie chciałbym, żeby się zrobiło ZBYT romantycznie. Trzeba będzie coś z tym zrobić, mimo że księżyc faktycznie piękny. Coś - o, takie na przykład, jak K.I.G.:


"Teatrzyk Zielona Gęś ma zaszczyt przedstawić


Wieczór sentymentalny


Występują:


Alojzy Gżegżółka - młody angelolog


Hermenegilda Kociubińska - poetka hermetyczno-sympatyczna


Słowik, Księżyc i Osiołek Porfirion


Gżegżółka


wzdycha Ach!


Hermenegilda


jw. Och!


Gżegżółka


jw. Och!


Hermenegilda


jw. Ach!


Słowik


robi swoje


Księzyc


rozmarza


Pauza


Gżegżółka


Przepraszam panią, gdzie tu jest właściwie kasa, bo chciałbym otrzymać maleńką zaliczkę.


Hermenegilda mdleje


Osiołek Porfirion


mówi za pomocą poezji


Nad problemów zawiłość,


nad obłędy poetów,


nad kobietę i miłość,


lepsza miłość konkretu.


K U R T Y N A


(Konstanty Ildefons Gałczyński Pierwodruk: «Przekrój» 1946, nr 85)"


Pozdrówka ; )))


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


ZBYT romantycznie?

portret użytkownika cmss

Kociubińska pachnie dorszem,
Kociubińska Hermenegilda -
i pisze wiersze coraz gorsze,
i tych wierszy nikt nie wyda;


oczywiście, jak dobra babka
muszę ich słuchać, lecz gdy czyta,
nagle spada ze stołu karafka
i noc staje w biegu jak wryta;


więc ją biję 1aską po głowie
Kociubińską Hermenegildę.
Ona: cy psyjdzies jutro? powiedz!
Ja: ze prawdopodobnie psyjdę.


Platonicznie...


No, żeby u Lajkonika nie było ZBYT,

portret użytkownika quackie

już się zrobiło dość intensywnie, aczkolwiek to jeszcze nie harlequin, a lekarstwo widzę u KIG, jak wyżej ; )


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


lekarstwo widzę u KIG

portret użytkownika Lukrecja

Oto jest spowiedź kretyna...
Życie kretyna to łza...
Któraż pokocha dziewczyna
Takiego kretyna, jak ja?
Któraż pokocha rudego
Kretyna infernalnego?
W ręku mam róże
I uszy za duże,
A w sercu Moniuszko mi gra...


Druga strofa...


Mijają, mijają epoki,
Lecz słota jest ciągle pierońska,
Więc męczą mnie polonokoki
I niemoc - ach - jagiellońska...
A może przyfrunie Serafin,
Serafin, ten fruwać potrafi...
Na dnie serca mego
Ja wierzę - ach - w niebo,
Bom ja jest kretyn, madame...



Ano, coś w tym rodzaju.

portret użytkownika quackie

I studenci czescy ratują. Po czesku, czyli normalnie.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Znacie? To posłuchajcie.:)

portret użytkownika Jasmine

Znacie? To posłuchajcie.:)


Wszyscy jesteśmy Aniołami z jednym skrzydłem. Musimy się mocno objąć żeby polecieć.


Lubimy ludzi, którzy bez wahania mówią to, co myślą, pod warunkiem, że myślą to samo co my.
Mark Twain


A w sercu Moniuszko mi gra...

portret użytkownika Lukrecja

Piękny kolejny kawałek prozy, Quackie

portret użytkownika solano
6

Niech się wiedzie Panu Lajkonikowi, siostrzeńcowi, Chandrze, innym znanym bohaterom, oraz Tobie samemu, oczywiście!


Pa pa,
solano


To po ile dziś powietrze?


Dzięki

portret użytkownika quackie

bohaterom przekażę ; )


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Szkoda, że nie znam osobiście

portret użytkownika Jasmine
6

Szkoda, że nie znam osobiście Pani Chandry, która odczarowała swoim imieniem szaroburą jesienną chandrę. Może też dostałabym słonika na szczęście?


Nie wiem kiedy czytać Twoje teksty. Wieczorem, żeby się zasypiało z uśmiechem, czy rano, żeby dzień mimo deszczu za oknem był słoneczny i nastrajający optymistycznie. Na wszelki wypadek robię to dwa razy.


Pozdrawiam serdecznie bardzo wszystkich. Uśmiech w załączniku.:)


PS: Nie miałam pojęcia o istnieniu tamtego bloga.


Wszyscy jesteśmy Aniołami z jednym skrzydłem. Musimy się mocno objąć żeby polecieć.


Lubimy ludzi, którzy bez wahania mówią to, co myślą, pod warunkiem, że myślą to samo co my.
Mark Twain


Pozdrówka

portret użytkownika quackie

PS. Ja też nie miałem, aż się dowiedziałem, nie tak dawno temu.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Powiem Panu dziś dzień dobry nie na temat,

6

ale tak mi się coraz częściej Polsce marzy i przydało, żeby Pan Quackie miał jak najwięcej dzieci a potem wnuków, niekoniecznie swoich zresztą i z Panią Quackie; by po prostu się Kłaczkowe jak najszerzej w całej Polsce rozmnożyło.


Hoho!

portret użytkownika quackie

Na ten temat byśmy mogli dłuugo, ale nie tak na widoku. Powiem Panu w zaufaniu, że biorąc pod uwagę odległości, to mieszanka genów wydaje się korzystna, z wyjątkiem jednego recesywnego - oboje jesteśmy maści bląd.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Dzień dobry

Nie rozumiem, czy bląd to genetyczny błąd?! Po Panu jakoś nie widać, żeby był, choć po sobie, to już wprost przeciwnie.


Za różne takie...


Hejka

portret użytkownika quackie

Nie żeby tak od razu błąd, ale ponoć za lat kilkaset blądynów nie będzie w ogóle, tzn. cecha ma zaniknąć. To o kim będą wtedy dowcipy opowiadać?


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Eeeeee, za kilkaset lat...

After my time, lotto mi to.


Za różne takie...


Ja tam myślę perspektywicznie

portret użytkownika quackie

zwłaszcza pod kątem dowcipów.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Przymrozki przyszły za wcześnie

portret użytkownika Lukrecja
6

Liście z winobluszczu pięcioklapkowego opadły, niektóre nie zdążyły się zaczerwienić i od razu zbrązowiały. Z brzozy opadają takie zielonkawo-szarawo-przyżółcone, sosna zrzuca szaro-beżowe igły.
Pies o umaszczeniu naturalnym zlewa się optycznie z otoczeniem. Moje zdjęcia są za duże(?) na imageshacka, toteż nie udowodnię.
Pozdrawiam pana Lajkonika, panią Chandrę, Koperka, i komplet Quacków.


Winobluszcz pięcioklapkowy

portret użytkownika quackie

Bardzo ładna nazwa - lajkonikowa z brzmienia, rzekłbym. Przy okazji - tego nikt nie zauważył, to ujawniam gwoli uciechy : )))


Pies o umaszczeniu naturalnym, a jaka rasa? Nordycka?


Zdjęcia powinny się choćby w Paincie dać zmniejszyć - nie wiem, co masz na kompie. Jeżeli chcesz, napiszę, jak.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Gwoli uciechy, akurat.;p Z

portret użytkownika Jasmine

Gwoli uciechy, akurat.;p
Z reguły nie znane mi, jakim cudem miał być mi znany ów mosteczek?, sprawdzam, bo lubię wiedzieć czym się takie owo je. Tym razem przegapiłam. Nie wymagaj od blĄdi żeby załapała takie gwoli uciechy sama z siebie. Nawet zawstydzona się nie czuję. Przyznaję, że pułapkę zastawiłeś zmyślnie. Cieszy, że nie tylko ja w nią wpadłam.:)


Wszyscy jesteśmy Aniołami z jednym skrzydłem. Musimy się mocno objąć żeby polecieć.


Lubimy ludzi, którzy bez wahania mówią to, co myślą, pod warunkiem, że myślą to samo co my.
Mark Twain


Mnie też nie było znane,

portret użytkownika quackie

nawet przypadkiem. Pułapka jak pułapka, smaczek raczej ; ) Ot, uznałem, że jak Politechnika się ściga, to powinien jakiś akcent a propos być, no i akurat przy nazwach mostów trafiło się. Do wyboru był jeszcze most Graetza, ale tam się nie ścigają, bo są pale po starym moście, a nurt wartki, więc zbyt niebezpiecznie jest ; )))


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Istototnie nie zauważylam

portret użytkownika Lukrecja

Ja nie po politechnice, ja po SGGW.
To tak trochę Strugowo.
Mam na myśli Andrzeja Struga, który napisal Zakopanoptikon.
Przytacza tam tatrzańską legendę, nigdzie indziej nie znaną. Cytuję z pamięci i piszę na cudzym komputerze bez coponiektórych klawiszy, z góry przepraszam.


I wzlecial na wysokie niebo jasny rycerz Ognipiór w pogoni za piekielną suką smoczą Dychawicą …………… , żgal ją wlócznią z celnego smreka, ciąl berdyszem, od którego szlo po niebie szerokie lyskanie. Zwijala i rozwijala sploty Dychawica, rozpuszczala po niebie zatrute pazury. Wozil rycerza po niebie jak po stepie rumak ognisty i raz wraz swego pana wspomagal, bijąc zadem w spaśne cielsko smoczycy. Aż wzleciała na niebo cud dziewoja, żóltowlosa, siwooka Motylica, zwycięzców lubość i nagroda. Oblala rycerza uśmiechem jak plomieniem, wionęla ku rycerzowi kraśną kiecką. Spiąl konia, aże stęknąl, zamachnąl się berdyszem ode Spisza aż po Orawę i od tego zamachu przeciąl bestię na pól, aż mu berdysz utkwil w ostrym szczycie Osobitej”
Imiona są u kluczowe


Trochę tak,

portret użytkownika quackie

ale osobiście nic nie mam do panów Behrendta ani Graetza ; )


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


A co powiesz Quackie na

jinan dwulalocny (daszek nad "c")? To miłorząb dwuklapowy po czesku.


Lukrecjo!
Pozdrawiam pięciopalczaście! Drugie pięć gryzę w oczekiwaniu na werdykt jury Konkursu Chopinowskiego, bo mam faworyta i boleju za nim.


Za różne takie...


Czeskie nazwy w ogóle są czarowne

portret użytkownika quackie

i nawet nie mówię o słynnych tytułach czy cytatach typu "Elektronicky mordulec". Wystarczy poczytać w sieci "Przygody Dobrego Wojaka Szwejka" w oryginale - miód, malina!


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Czeski, obok szwedzkiego

to jeden z moich ulubionych języków fonetycznie, tak na ucho powiem. Nic nie rozumiem (tak przy okazji, większość moich znajomych dogaduje się z Czechami nie znając tego języka, a u mnie ani rusz, nic z tej mowy nie kumam), ale strasznie się podoba.


Edit dla jasności: czeski nigdy mnie nie śmieszył, co innego czeskie po polsku. No i w ogóle Czechy - Chlor ma rację: brać przykład, bo blisko.


Byc może

portret użytkownika quackie

już kiedyś o tym pisałem, ale powtórzę: na dużej międzynarodowej imprezie z kolegą Jirzim, mieszkając w jednym pokoju, dogadywaliśmy się po angielsku. Doszliśmy do wniosku, że w czeskim i w polskim jest za dużo "fałszywych przyjaciół" - słów, które brzmią podobnie, ale znaczą zupełnie co innego. Angielski był dla nas obu dużo precyzyjniejszy : )


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


To Panu zazdroszczę stałych żywych kontaktów, bo

poza paroma wyjątkami musiałem posiłkować się w lubieniu radiem.


Ee nie,

portret użytkownika quackie

to było dawno temu i od tamtej pory nic a nic (czeskiego).


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Dobry wieczór Pani Yo lu

Mnie czeski też nie śmieszy, ja się nim zachwycam. Czesi wszystko ponazywali po swojemu czeskiemu i za to im chwała. W Polsce - chała, na tubce pasty do zębów wszystko w lenguidżu, bardzo patriotycznie hihihi :)


Pozdrawiam


Za różne takie...


Kogo

portret użytkownika Lukrecja

bo mnie się nie układa ostatnio czas, żeby posłuchać?
Etuida F major op.10 no.8, bardzo ją lubię. Pianista z 2006.


Danił Trifonow się nazywa

Jak słuchałaś trochę i znasz werdykt jury, to wszystko już wiesz. Upijam się z rozpaczy...


Za różne takie...


Eee?

portret użytkownika quackie

Jaka była, że się upijasz? Aż tak źle?


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


I miejsce Miss Julianna Awdiejewa

zwyciężczyni rozmaitych konkursów, już to Czajkowskiego, już to Rachmaninowa. Chopin to zupełnie inna bajka i tej bajki Miss Awdiejewa nie zna.


Za różne takie...


Sześciu małych murzynków...

portret użytkownika quackie

najwyraźniej w tym przypadku obowiązuje wersja z puentą "I został ten, co miał zostać".


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


w pierwszej szóstce jest

portret użytkownika Lukrecja

A upić się (zawsze) warto. :)


umaszczenie naturalne

portret użytkownika Lukrecja

to, mam na myśli takie dzikie, wilcze. Co do rasy, to sprawa jest skomplikowana. Ogon ma długi, zakręconi i puszysty, jak alaskan malamute. Na zadzie też futro solidne. Wygląda, jakby nosił bryczesy. Szja grubsza niż głowa - jak owczarki niemieckie. Łeb smukły jak u charta, chociaż jamniki też takie mają. Uszy zwisające : jedno do przodu a drugoe na bok. Z góry to wygląda jakby beret nosił na bakier.
W kłębie około 60 cm.
Paint podobno mam.


Opcje wyświetlania odpowiedzi

Wybierz preferowany sposób wyświetlania odpowiedzi i kliknij "Zapisz ustawienia" by wprowadzić zmiany.