warning: date() [function.date]: It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected 'Europe/Berlin' for 'CET/1.0/no DST' instead in /home/admin/domains/kontrowersje.net/public_html/archiwum/themes/kontrowersje/node.tpl.php on line 86.


Lajkonik i wróżba

Pan Ignacy Lajkonik szedł sobie alejką na skraju osiedla, cały w skowronkach, mimo że była już mocno zaawansowana jesień i większość tych przesympatycznych ptaków dawno odleciała. Alejka wiodła wzdłuż szpaleru topoli, które na jesiennych wyprzedażach zaopatrzyły się w przecenione sukienki z poprzedniego sezonu i teraz żółkły z zazdrości, ponieważ wszystkie wyglądały tak samo. Jedna topola, szczególnie złośliwa, obsypała alejkę kupką mokrych liści, ku której właśnie zmierzał rozanielony pan Ignacy. Jak przystało na rozanielonego, głowę miał wysoko w chmurach, nic więc dziwnego, że nie zauważył pułapki… i w tym momencie prawa noga pojechała daleko do przodu, podczas kiedy lewa niebezpiecznie się ugięła – a pan Lajkonik mimo desperackich wysiłków wylądował z impetem na mokrym asfalcie.


Przez chwilę nie wiedział, gdzie jest i co się z nim dzieje. Kiedy znowu mógł skupić wzrok, zobaczył, że krajobraz naokoło jest taki sam, ale jakby nieco inny. Rozglądał się, zaskoczony, aż wreszcie dostrzegł różnicę: drzewa, liście, płoty, a nawet osiedle w tle błyszczało własnym światłem. Dokładnie w momencie, kiedy to dostrzegł, całe światło, rozproszone zrazu, skupiło się jakby w jednym, jasnym krążku. Krążek ten, przypominający zajączka, jakiego puszczają lusterkiem dowcipne dzieci w oczy nadjeżdżającym kierowcom, drgał i tańczył w jednym miejscu, ale kiedy pan Ignacy nieco ociężale podniósł się z mokrego asfaltu alejki i stanął na nogi – zaczął skakać w miejscu, zupełnie jak pies, który chce zachęcić kogoś do pójścia za sobą.


– Czyżby mały Timmy wpadł do studni? – mruknął do siebie pan Lajkonik, po czym uważnie rozejrzał się, kto to może puszczać zajączka. Jak okiem sięgnąć, nie widział nikogo, więc bardzo się zdziwił. Okna w tych kilku blokach, jakie było widać z alejki, stały ciemne i puste. Tymczasem krążek światła skakał do przodu, a potem wracał do pana Ignacego, który prawie słyszał jego wołanie „Za mną! Za mną!”. Pan Lajkonik wzruszył ramionami i podążył za upartym światełkiem. Wyraźnie się ucieszyło i poprowadziło go wzdłuż alejki, skręcając jednak od razu pomiędzy topole. Szedł pan Ignacy po trawniku, szedł zarośniętą dróżką pomiędzy kałużami, szedł koło kępy brzóz, których nigdy wcześniej nie widział w tym miejscu, aż zaszedł przed chatkę. Dziwna to była chatka, nie żeby od razu na kurzej łapce… ale wydawała się panu Ignacemu jakaś nierzeczywista. Jej drewniane ściany chwilami drgały jak obraz na starym telewizorze, chociaż drzwi wyglądały bardzo solidnie.


Krążek światła wskoczył na klamkę i podskoczył na niej kilka razy. Pan Lajkonik posłusznie wyciągnął dłoń i nacisnął starą, spatynowaną rączkę z kutego żelaza. W tej chwili poczuł, jakby pod nim wystartował ruchomy chodnik, i sam nie wiedząc, kiedy, znalazł się we wnętrzu chatki. Wyglądało ono przytulnie, a pod ścianami i na półkach piętrzyło się pełno przedziwnych rekwizytów. W przyćmionym świetle małej nocnej lampki pan Ignacy mógł dostrzec między innymi afrykańskie maski z kokosów i mahoniu, czarną kulę bilardową wielkości piłki do siatkówki, czy też małego, srebrnego słonika, stojącego na niedużej komódce. Pod ścianą siedział bardzo elegancki, żywy szczur, z cylindrem na głowie, patrzący na pana Ignacego z godnością przez monokl. Nieco dalej, wśród cieni widniało coś, co wyglądało jak głowa wyścigowego konia, przybrana laurowym wieńcem. Obok, na półce, leżała butelka, która kryła we wnętrzu – na ile pan Lajkonik mógł dojrzeć – bardzo starannie wykonany model żaglowca.


Wszystko to powoli odjeżdżało w tył, a pan Ignacy przesuwał się ku centralnemu punktowi chatki, którym wydawał się być rozłożysty pluszowy fotel z bogato rzeźbionymi podłokietnikami, stojący przy niskim, okrągłym stole. Za stołem siedziała nieduża postać, zakutana w ciemny płaszcz, na głowie miała ciemny kapelusz, a na nosie – okulary, zza których błyskały mądre oczy. – Pani jest… czarownicą? – zapytał nieco zdezorientowany Lajkonik.
– Nie, szanowny panie Ignacy, wiedźmą – powiedziała uroczyście wiedźma.
– O, widzę, że pani mnie zna?!? – zdziwił się jeszcze bardziej szanowny pan.
– Proszę pana – uśmiechnęła się wiedźma nieco pobłażliwie – czy zastanawiał się pan kiedykolwiek, skąd się wzięło słowo „wiedźma”? Otóż pochodzi ono od słowa „wiedzieć”. Wiem o panu wszystko, czego potrzebuję.
Pan Lajkonik zastanowił się chwilę – A jak to się ma do ochrony danych osobowych?
Wiedźma lekko się skrzywiła – Proszę mi wierzyć, że mam wszelkie uprawnienia w tym względzie. Ale nie po to pana tutaj zaprosiłam. Zdecydowałam się mianowicie przygotować pana na to, co się panu niedługo zdarzy. Chciałby pan przecież wiedzieć?
Pan Ignacy szeroko otworzył oczy – A wie pani, że niekoniecznie… Ale skoro już u pani jestem, to słucham. Jak to w ogóle możliwe?


Wiedźma tymczasem przechyliła się w bok i z widocznym wysiłkiem wyciągnęła skądsiś dużą kryształową kulę, zanim pan Lajkonik zdążył zareagować, zerwać się z fotela i pomóc kobiecie dźwigać ciężki przedmiot. Ustawiła ją na stole, przetarła bawełnianą szmatką i kliknęła dwa razy podłączoną do niej myszką. – To komputer? – upewnił się pan Ignacy – Cóż za oryginalna obudowa…
– Nie – odparła sucho wiedźma – to oryginalna kula do wróżb, model czeski na niemieckich kryształach, późny Rudolf II, początek siedemnastego wieku. Mysz to tylko drobne ułatwienie –
i pan Lajkonik siedział już cicho. A wiedźma zaczekała, aż kula połączy się z położoną w arystotelejskiej kwintesencji siecią, zwaną stąd właśnie Eternetem i zaczęła wróżyć:
– Widzę pana… W sztuczkowym ubraniu, śpiewającego kuplety z „Kabaretu Starszych Panów”… A nie, przepraszam, to zakłócenia, prawdopodobnie od herbaty z sokiem malinowym… Proszę jej tyle nie pić… No dobrze, widzę pana za szkłem… To portret prezydenta? Nie, to jakaś ściana ze szkła… Widać gałąź… To jakaś weranda?
– Oranżeria! – wyrwał się pan Ignacy – To znaczy, że jednak ją zbudują? To świetnie!
– Nie przeszkadzać! – zgromiła go wiedźma – No i masz, cała wizja przepadła. Moment, a to co?
Z boku kuli wysunęła się podłużna paczka. Wiedźma nieufnie podniosła ją do światła, po czym rozpromieniła się. – No proszę, spontaniczna materializacja! To do pana! Proszę to rozpakować za dwadzieścia cztery godziny, a teraz już do widzenia!


Pan Lajkonik wziął od niej paczkę, popatrzył z niedowierzaniem na gruby szary papier, na którym widniało jego imię i nazwisko, nie napisane, ale jakby wypalone za pomocą słońca i lupy. Kiedy podniósł wzrok, chcąc zapytać, co dalej, aż achnął. Siedział na kupie mokrych liści, w alejce nieopodal osiedla! Już, już miał się bez przekonania zaśmiać z własnych urojeń, kiedy jego wzrok napotkał trzymaną w ręku paczkę. Pan Ignacy Lajkonik bez słowa wstał i podążył dobrze znaną dróżką w kierunku bloków.


Zadzwonił do drzwi pani Chandry z myślą, że od razu opowie jej o tym, co go spotkało w topolowej alejce (no właśnie, czy tam go to spotkało? Czy gdzieś indziej?), ale kiedy otworzyła mu drzwi, wiedział już, że coś jest nie tak. Chandra była niezwykle – jak na siebie – blada i milcząca, wszedł więc i usiadł, oczekując raczej niemiłych wieści. A ona zaczęła mówić:
- że właśnie dostała wiadomość z Indii;
- że zmarł jej prawuj, którego prawie nie znała;
- że był on wziętym biznesmenem, ale niestety nie wiadomo dokładnie, co po sobie pozostawił;
- że strasznie jej przykro, ale jako jedna ze grona spadkobierców musi lecieć do Indii, dowiedzieć się, kto i co odziedziczył, a potem uporządkować sprawy;
- i że nie będzie jej w Polsce przez dłuższy czas.


Pan Lajkonik słuchał i z każdym słowem coraz mocniej rozumiał, że będzie się musiał z panią Chandrą rozstać na dłużej, a na myśl o tym rozstaniu czuł, jakby w środku z hukiem spadały mu wielkie, ciężkie pudła. Pożegnali się tego wieczoru prawie we łzach – ona musiała się spakować, a on nie chciał przeciągać pożegnania. Zostawiła mu klucze do mieszkania („Pamiętaj, podlewaj bauhinię – i dopilnuj, jak będą budować oranżerię!”), a potem zadzwoniła do niego jeszcze z lotniska – że wróci tak szybko, jak tylko się da.


Kiedy następnego dnia osowiały pan Ignacy siedział na własnej kanapie, przypomniał sobie o tajemniczym pakunku, otrzymanym u wiedźmy. Poszedł do przedpokoju, wygrzebał paczkę spomiędzy starych gazet i dłuższą chwilę siedział, wpatrując się w nią nieżyczliwie. W końcu podjął decyzję, sięgnął po nóż do papieru i jednym ruchem rozciął opakowanie. Spojrzał – i parsknął nieco histerycznym śmiechem. Trzymał w dłoniach doskonale mu znane wydanie powieści Juliusza Verne’a z 1959 roku, z ilustracjami Daniela Mroza – „500 milionów hinduskiej władczyni”.


                                   


 


 


__________
Tekst chroniony prawem autorskim (wszystkie części cyklu o p. Lajkoniku). Opublikowany w witrynie www.kontrowersje.net oraz na blogu www.madagaskar08.blog.onet.pl . Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i przedruk tylko za zgodą autora.


6
Twoja ocena: Brak Średnia ocena: 6 (6 głosy/głosów)
Zostaw link w miejscach, które odwiedzasz lub/i skorzystaj z gotowych odnośników!

Skali dla Pana zaczyna brakować

6

Na Portalu mamy dwóch pisarzy, strasznie się cieszę, że jest Pan jednym z nich.


Brawo!


PS Idę pooglądać bauhinię. Nie, nie za oknem.


Widzi Pan

portret użytkownika quackie

czasem się czuję jak pisarz batalionowy, jednoroczny ochotnik Marek (ten od Szwejka), więc wszystko się zgadza.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Wybaczy mi Pan poufałość, prawda? Z grubej rury.

Można nie odpowiedzieć.
Czy pisał Pan wcześniej (czyli przed Kontrowersjami) na jakichś literackich portalach albo na przykład do szuflady? Innymi słowy, kiedy się Panu zaczęło, a jeśli dawno, to czy ma Pan coś zakurzonego w zanadrzu do ewentualnego ujawnienia?


Odpowiedź na to pytanie wymaga namysłu.

portret użytkownika quackie

Odpowiem tak: nie mam obecnie w szufladzie nic, co chciałbym opublikować gdziekolwiek, biorąc pod uwagę jakość moich dotychczasowych publikacji, w tym tych tutaj. I od razu - nie publikowałem nigdzie w sieci rzeczy pisanych nie na zamówienie, a o tych na zamówienie niestety w większości nie wolno mi nawet wspominać. Natomiast owszem, publikowałem NIE w sieci, na papierze - ale znowu, zazwyczaj nie jest to beletrystyka. Natomiast O LITERATURZE - owszem, zdarzyło się, w okolicach studiów na przykład.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Dziękuję za odpowiedź,

no nie mogłem się powstrzymać.


To ''zazwyczaj'' mnie intryguje, ale proszę tego nie brać za nachalność, dociekliwość prędzej. I znowu - serdecznie daję Panu wolną rękę, można pytanie przepędzić milczeniem.


Proszę wziąć pod uwagę

portret użytkownika quackie

(tylko żeby uwaga nie była za ciężka, bo się pomnie) fakt, że studiowałem kierunek, który generalnie wiąże się z czytaniem i pisaniem jako takim. Czyli rzeczy należące do szeroko pojętej teorii literatury i kultury (od czasu do czasu i tu się zdarzało). Raz limeryki, na papierze, w zaprzyjaźnionej gazecie o zasięgu lokalnym. Nie liczę juweniliów w liceum, bo słowo wyleci kamieniem, a wróci rzemieniem na szyję i gdyby nie kwestia trudności logistycznych, powinienem odnaleźć całe nakłady niektórych numerów pewnego czasopisma, a to było po kilkaset sztuk, po czym komisyjnie spalić, bo poziom opowiadań tamtoczesnych jest - delikatnie mówiąc - nierówny.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


O kierunku pamiętałem, ale chyba

nie każdemu na wydziale się zdarzyło publikować; Pan już skończy z tą skromnością, bo skromny to ja tu jestem.


Panie Kłaczku, przychodząc na Kontrowersje myślałem, że będę miał przyjemność obserwacji (na bieżąco) literackich poczynań Matki Kurki, a od dłuższego czasu przyglądam się również Panu, i co tu dużo mówić, jest komu i czemu.


Trochę zajęła mi ta odpowiedź - i podziękowania, niniejszym - ale sam Pan rozumie, bo ma dzieci: co chwila pukają do mnie poprzebierane dzieciaki i straszą, muszę częstować je słodyczami, a to ostatnia rzecz do podziału w moim świecie.


Jeszcze raz, gratulacje i serdeczności


Dziękuję za dobre słowo,

portret użytkownika quackie

z nadzieją, że nie będzie to pocałunek śmierci ; )


Moje dzieci też pukają do mnie co i raz po słodycze, ale za leniwe są, żeby się przebierać, a poza tym wie Pan, u nas księża krzywo na to patrzą... : )))


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Mhmmm, szarżujesz coraz ciekawiej.

6

Pozdrowienia dla Wiedźmy, zazdraszczam Jej tego sprytnego kompa:)
Ps. Na papierową publikację - jeszcze nie czas? Myślę, że warto by spróbować.


...Ginger Rogers w tańcu robiła dokładnie to samo, co Fred Astaire, tyle że tyłem i na wysokich obcasach. (A. Earhart)


Co do KULI

portret użytkownika quackie

do wróżenia, to właśnie doszliśmy z Wiedźmą, że chodzi pod systemem Windows 1605. I były problemy ze sterownikiem myszy.


Papier jest cierpliwy...


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Kula z myszą to oczywisty znak czasu

portret użytkownika Lukrecja

ale żeby elegancki szczur zamiast kota(czarnego) lub sowy, to tego nie wiedziałam.
U Pratchetta czytałam o miotle, którą się odpalało "na pych"
Teraz czym sie lata?


No, szczur

portret użytkownika quackie

to egzemplifikacja ogólniejszego pojęcia : )))


Zależy, gdzie się lata. Nasze czarownice z saksów w UK przywożą nadal gustowne używane miotły a la Harry Potter, ale Brytyjczycy, no cóż, konserwatyści. W Niemczech lata się na odkurzaczach, najlepiej Karchera z filtrem wodnym (ekologia). Francja przesiada się obecnie z balii na latające wanny i brodziki. Południe Europy lata na byle czym, od Turcji do Iranu - nadal latające dywany. Skandynawowie rezygnują z kufrów (model Andersena) na rzecz dużo trwalszych walizek skorupowych, np. Samsonite Fly z dodatkowym wzmocnieniem i kółkami, które przydają się podczas kołowania. Rosjanie jeździli na piecach, teraz też jeżdżą, ale muszą być gazowe i niemieckie - Junkers albo Vaillant, a zamiast ożogów stosują do latania kije baseballowe - chyba że trzeba polecieć do sklepu po jeszcze, wtedy latają normalnie, bez nikakich : ))


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Finowie latali

portret użytkownika Lukrecja

do sklepów po jeszcze, nie u siebie, tylko za niedaleką granicą. Potem jednemu się pomyliły kierunki i spadł z balkonu w hotelu. Mówiono o nim "Fińskij kosmonaut"


Miotłę brzozową kupiłam za 10 zł. Rewelacyjnie zmiata liście z podjazdu.


U Finów

portret użytkownika quackie

to zdaje się narodowy problem? Loty kosmiczne, znaczy. Po jeszcze.


Brzozowa miotła, to jest dopiero konserwatywne. Liście zmiata, rozumiem, że przy gwałtownym starcie?


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Ma się rozumieć

portret użytkownika Lukrecja

Poleciały

portret użytkownika quackie

na boki, aż się zakurzyło! Ależ filmowa ta muzyka, mimo że w 1886 jeszcze film nie istniał...


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


w 1886 jeszcze film nie istniał...

portret użytkownika Lukrecja

ale już pracowali nad tym :)


Dla uzupełnienia

portret użytkownika Lukrecja

Noc na łysej górze


Jest takie coś jak Walta Disneya „Fantazja na temat Nocy na łysej górze”. Dla mnie nieporozumienie wynikające z odrębności światów Słowian i Europy Zachodnie (i pewnie reszty świata)


W mitologii Słowian Szatan kieruje się prawami i etyką, szatańską, ale dzięki temu jest przewidywalny. Mefistofeles z Pani Twardowskiej nie wykracza poza warunki kontraktu, Boruta jest raczej głupi , a Rokita (nie mylić z ) jest wręcz pożyteczny, bo napitych wodzi po bezdrożach i mokradłach, czym po pierwsze zapobiega przemocy w rodzinie, bo taki napity jak już dotrze do domu to wytrzeźwiały i zbyt strapiony, żeby się wyżywać a po drugie może tak przestraszyć, że sie delikwent wyrzeknie napojów wyskokowych.  Diabły Bułhakowa też się wpisują w ten typ.


Szatan na zachodzie jest  okrutny i nie znający litości (opowiadanie Czarny Pająk


http://www.biblionetka.pl/book.aspx?id=33036 


jak już kogoś dostanie w łapy, to nie ma dla niego ratunku.


Poza tym Łysa Góra to nie może być strzelisty szczyt, bo jak tam ognisko rozpalić i tańczyć dookoła?




No to dla uzupełnienia, Lukrecjo, jeszcze ja

Satyrycznie.
Z pozdrowieniami i uciekam, bo czas mnie goni, a nie honor, by mnie dopadł - jeszcze za wcześnie.


Diabły (fraszka)


Pod Między Nogami diabły siedzą, z tych polskich, psotnych.
Mieszkają Dusiołek i Paskudnica właściwie na Między Nóg rozstaju.
Na ogół idzie wytrzymać, diabły szkodzą indywidualnie,
solo rozrabiają,
że tylko im rękę przyłóż, albo co,
by prowadzić karnie.


Ale gdy się te dwa diabły spotkają,
to dopiero się bodą i psocą.


Amoralnie.


6-7 października 2010 r.


WaszeR Londyński


Byle nie vista, tu nawet ja tracę czasem cierpliwość.

Myszy bywają samowolne, nieobliczalne, wredne po prostu. Zbanować by taką, aż spokornieje.
Papier też bywa kapryśny, wiem. Trafić w to miejsce, w ten czas - duża sztuka, ale może to i kwestia podjęcia dostatecznej liczby prób? Dziś czytałam dla przyjemności, a przyrodzona skłonność do czepialstwa nie uaktywniła się ni razu, stąd sugestia. Z zachwytu:)


...Ginger Rogers w tańcu robiła dokładnie to samo, co Fred Astaire, tyle że tyłem i na wysokich obcasach. (A. Earhart)


Apage!

portret użytkownika quackie

Za mało banowania było? No!


Skłonność do czepialstwa się wyładowała na pewnym arystokracie, I suppose? ; )


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


No pewnie, że suppose! Moi?! Fi donc!

Banowanie mnie bawi, nieodmiennie. Niewykluczone, że do czasu, aż. Dobranoc:)
Ps. Korzystając, żem jeszcze przy głosie, apeluję w eter: JAŚMIN - odezwij się, bo wiesz...


...Ginger Rogers w tańcu robiła dokładnie to samo, co Fred Astaire, tyle że tyłem i na wysokich obcasach. (A. Earhart)


Mam nadzieję, że Pan Lajkonik się nie potłukł

portret użytkownika solano
6

Poza tym, Quackie, wydrukuję sobie różne wątki, bo jak już to wydrukujesz i staniesz się sławny (i bogaty), to się będę chwalić, że ja też, ja też... ja też tu bywałam...


Gratulacje! A następnym razem bez poślizgów, bez upadków, proszę; o Pana Lajonika trzeba dbać.


To po ile dziś powietrze?


No, trochę się potłukł.

portret użytkownika quackie

Ale raz, że wiedźma świetnie o tym wiedziała, a dwa, że przedsięwzięła pewne kroki - w końcu uzdrawianie jak najbardziej leży w jej kompetencjach ; )) a że się z tym nie obnosi, to skromność godna pochwały.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Najważniejsze, że się nie połamał

portret użytkownika solano

Hardware późny Rudolf II to bym chciała mieć...


To po ile dziś powietrze?


Śliczny tekst. Taki cieplutki. Idealny po pracy, żeby

nerwy odeszły.
Pozdrawiam


No

portret użytkownika quackie

te teksty mają być na wyluzowanie. Czasem się to udaje : )


Zapraszam również do wcześniejszych ucinków - nawigacja pod tekstem albo w kolumnie po prawej.


_________
Zarzucił staruszek sieć w morze. Odczekał, próbuje wyciągnąć.
Ciągnie ją i ciągnie i wyciągnąć nie może.
Aż w końcu odezwał się głos z nieba.
Powiedział "SIEĆ JEST OBECNIE NIEDOSTĘPNA".


Opcje wyświetlania odpowiedzi

Wybierz preferowany sposób wyświetlania odpowiedzi i kliknij "Zapisz ustawienia" by wprowadzić zmiany.