warning: date() [function.date]: It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected 'Europe/Berlin' for 'CET/1.0/no DST' instead in /home/admin/domains/kontrowersje.net/public_html/archiwum/themes/kontrowersje/node.tpl.php on line 86.


Odpieprzcie się od Jarosława Kaczyńskiego. Podziękujcie mu!

Zacznijmy od tego, że większość Polaków to idioci. Nie wiem czy mówię o 51%, czy o 99%. Ale jestem pewien , że chodzi o większość. Skąd ta pewność? Obejrzyjcie sobie reklamy w TV. To kliniczny przypadek przekazu dla idiotów. Są takie jakie są, ponieważ ich celem jest sprzedaż produktów i usług, a nie zaspokajanie wybrednych gustów wrażliwych estetycznie rodaków. Innymi słowy, reklama ma zachęcić WIĘKSZOŚĆ potencjalnych klientów do kupowania towarów. Wszystko jedno czy produkt adresowany jest do wąskiego segmentu (niszy rynkowej), czy do ogółu potencjalnych kupujących – zawsze chodzi o WIĘKSZOŚĆ. Ponieważ firmy płacą ciężkie pieniądze za przygotowanie i emisję reklam, muszą być pewne, że przekaz efektywnie zachęci WIĘKSZOŚĆ potencjalnych kupujących do zakupów. Wyniki badań marketingowych pokazują jak jakość przekazu efektywnie dostosować do poziomu odbiorców, czyli jak trafić do WIĘKSZOŚCI. A jaka jest jakość tego przekazu widać codziennie w TV. Koło się więc zamyka. Ponieważ wszyscy robimy zakupy, oznacza to, że większość z nas to idioci.


Co z tym wszystkim ma wspólnego Jarosław Kaczyński? Jeszcze chwila cierpliwości.


Przez lata komuniści wmawiali nam, że żyjemy w kraju demokracji ludowej. Jej wyższość nad zdegenerowaną formą zwykłej demokracji polegać miała na tym, że u nas w trakcie wyborów głosowało 99% ogółu uprawnionych do głosowania (w latach 80-tych było to pomiędzy 85 a 88%, w zależności od fantazji SB). Samo głosowanie również zakrawało na dowcip i zostawiało skecze najlepszych polskich kabaretów w przedbiegach. Głosowało się bez skreśleń. Była to kontynuacja tego, z czym każdy obywatel PRL miał do czynienia w sklepach (poza krótkim okresem prosperity, za pożyczone pieniądze, w czasach Gierka od 1973 r. do 1975 r.). W sklepach wybór był podobny. Kupowało się to co było akurat w sklepie. Wybór był więc żaden.
I przyszła długo wyczekiwana zmiana. Z trzech partii, z których dwie były podwykonawcami programu tej najważniejszej, nagle umożliwiono nam dokonywanie wyborów. W szczytowej formie polski parlament miał coś około 10 partii, z których każda miała inny program. Szybko co prawda okazało się, że każdy z tych programów to jeden chuj, czyli to samo gówno w innym opakowaniu. Politycy różnych opcji gwarantowali nam, oględnie mówiąc, że jak ich wybierzemy, to będziemy bogaci, szczęśliwi i dumni. Nikt tylko nam nie obiecywał, że będziemy wiecznie młodzi.


Partie powstawały, łączyły się, dzieliły, znikały, a my jak ćwoki ostatnie co rusz obdarzaliśmy kogoś zaufaniem, licząc, że może tym razem będą nie tylko kraść i kombinować, ale i przy okazji pozwolą nam bogacić się. W inny niż oni sposób, zgodny z prawem, ale za to z prawem przyjaznym dla nas. Lata mijały, ludzie dostawali ciężkiej kurwicy, z roku na rok radykalizowały się nastroje. Wydawało się, że po szamanie z Peru poziom zidiocenia w polskiej polityce osiągnął kumulację. Kolejne 20 lat wykazało, że to jeszcze nie koniec niespodzianek. W rezultacie po 20 latach naród mamy podzielony: na jednym krańcu mamy nieokreślonych seksualnie kosmopolitycznych europejczyków, na drugim ksenofobicznych radykałów ocierających się o religijnego pierdolca.


Po 20 latach specjaliści od diagnozy i naprawy sytuacji politycznej mówią: JOW! – jednomandatowe okręgi wyborcze będą lekiem na całe zło. Przeciwnicy mówią: nic się nie zmieni. Osobiście jestem za, a nawet przeciw. Niech będą JOW, ale zmieni się niewiele.


Mamy bowiem demokrację sterowaną lub jak kto woli powierzchowną. Przez ostanie parę lat mówiło się o tym półgębkiem, i dopiero Jarosław Kaczyński objawił wszystkim, w czym rzecz. Sprowadził podstawowy problem polskiej polityki do takiego poziomu i takiej przejrzystości, że nawet ostatni kretyn powinien to zrozumieć.* I żeby była jasność. Problem nie dotyczy tylko PiS. Problem dotyczy każdego ugrupowania politycznego w tym kraju, od partii władzy, czyli PO poczynając.


Otóż nie można mówić o demokracji, jeżeli główni gracze odpowiedzialni za podstawy ustrojowe są organizacjami niedemokratycznymi. Cała droga awansu w polskich partiach politycznych to czyste kurewstwo. Awansują lizusy, przydupasy, kumple, krewni i znajomi królika, swoi. Drogą do robienia kariery politycznej jest w partiach nie konfrontacja poglądów, konkurencyjne programy (mieszczące się oczywiście w głównym nurcie ideologicznym) tylko włazidupstwo, lizusostwo, podgryzanie i wygryzanie, obłuda, dwulicowość i podkładanie świń. Jednym słowem kurewstwo w czystej postaci ideowej. Kandydaci nie odpadają w toku walki i współzawodnictwa, tylko poprzez zamachy, lincze czy prowokacje.


I proszę mi nie mówić, że pod w tym względem u nas i tak nie jest najgorzej. Bo mam w dupie jak jest we Włoszech czy na Węgrzech. Ja chcę demokracji od postaw. Chcę demokratycznych mechanizmów w organizacjach, które tworzą fundamenty polskiej konstytucji. Partie to nie są prywatne folwarki Kaczyńskiego czy Tuska ich akolitów i pojebanych wyborców, wieszających sobie ich obrazki obok Jezuska lub Dody. Pora żeby partie w Polsce przebudować narzucając demokratyczne standardy ich funkcjonowania. Możecie sobie opracowywać dowolne programy, możecie koronować Jezusa na króla Polski albo wybrać Biedronia na prezydenta jak mu tylko zejdą siniaki, ale standardy i mechanizmy demokratyczne dotyczące waszego funkcjonowania muszą być jednakowe dla wszystkich, a ich łamanie powinno kończyć się przed sądem, z wyrokami od ciężkich kar finansowych do delegalizacji partii włącznie. Koniec z listami ustalanymi w zaciszu gabinetów. Każdy członek ma prawo zgłosić swoją kandydaturę do dowolnych wyborów i w ramach ogólnej procedury prawyborczej (głosowanie oczywiście tajne i najlepiej przez wszystkich członków partii, a nie delegatów) awansować lub przepadać. Że co, że drogo? Zamiast, murwa kać, wydawać miliony złotych na debilne akcje propagandowo-reklamowo-medialne, zastąpicie je prawyborami, które będą najlepszym probierzem sympatii ciemnego ludu. na to pieniędzy nikt wam żałować nie będzie. Partie to nie stowarzyszenia zbieraczy ślimaków, to organizacje, które mają stać na straży porządku demokratycznego. Jest kiepskim żartem, gdy autokratycznie zarządzane organizacje mienią się obrońcami demokracji.


Dlatego dziękuję Kaczyńskiemu. Jeżeli on WIĘKSZOŚCI nie jest w stanie otworzyć oczu, to zostają nam tylko skinheadzi. Oi!


*Nie dotyczy tych, dla których J. Kaczyński jest czwartym do boskiego brydża.


'); //-->'); //-->
5.453334
Twoja ocena: Brak Średnia ocena: 5.5 (9 głosy/głosów)
Zostaw link w miejscach, które odwiedzasz lub/i skorzystaj z gotowych odnośników!

A tak konretnie to o co Panu chodzi?. Tak w 2, 3

zdaniach. Jest Pa za , czy przeciw?. Ostatnio bardzo Pan bronił Balcerowicza, a on zrobił, jakby nie patrzeć karierę polityczną. Z tekstu wynika że musiał mieć bardzo nieciekawe cechy. To w końcu podoba sie to Panu czy nie?.


a tak konkretnie to o co Pan pyta?

I o co chodzi w pytaniu ostatnim? "To" to znaczy co?


O Balcerowiczu pisałem nie jako o polityku, a jako ekonomiście. Nie tyle go broniłem, co uprzejmie prosiłem o rzeczową krytykę, odnoszącą się do podstaw makroekonomii, a nie cytowanie radiomaryjnych pieśni. Prośba pozostała bez echa.


Jeszcze nigdy tak niewielu nie zrobiło wała z tak wielu


Ciekawa argumentacja. To chyba wyczerpaliśmy temat.

Tamte poglądy miał Pan bodajże we wtorek. Dziś jest piątek. O makroekonomii trudno mi z Panem dyskutować. Nawet o podstawach.


Bez żalu z mojej strony

---


Jeszcze nigdy tak niewielu nie zrobiło wała z tak wielu


To dobrze. A pomysł rozdzielenia ekonomii

od polityki w skali międzynarodowej to proszę opatentować.


Cóż

W meczu zrozumieli tekst : nic nie zrozumieli, jak widzę jest na razie 1:1.
Mam wrażenie, że strasznie Pan przeżywa krytyczne uwagi wobec własnego tekstu sprzed paru dni. Proponuję wobec tego, żeby zamiast wracać do moich uwag do pańskiego tekstu, poświęconego zupełnie innej tematyce i budowania na siłę związków między oboma tekstami (nie dotyczy to związków ekonomii i polityki, które są oczywiste, więc proszę mi bezczelnie nie wciskać niewypowiedzianych poglądów), aby rozprawił się Pan z moim tekstem, wykazując np. miałkość moich wywodów, błędy logiczne i brak dobrego warsztatu językowego. To powinno pozwolić Panu spokojnie zasnąć w poczuciu wyrównania rachunków. Póki co dobranoc.


Jeszcze nigdy tak niewielu nie zrobiło wała z tak wielu


No Provoc

portret użytkownika Zoe

zlituj się. Już bardziej łopatologicznie nie można - dopóki w partiach będzie zamordyzm dopóty w Polsce będzie burdel. To tak w jednym zdaniu było.
A co do Balcerowicza to nie czytałem tekstu CH - tak więc nie odniosę się do tej uwagi.


Niespodzianka, kliknij w poniższy link:
http://google.zienkowicz.pl/?g=kontrower...


Cześć Ja

piszesz gdzieś, czy tylko czasami czytasz tak jak ja?


Witaj.

Głównie czytam, czasem coś skomentuję.


Feeling blues by canned head...

Chapeau Bas! Canned Head...istotny tekst napisałeś :)


canned head ma racje

portret użytkownika sese
6

canned head ma racje


Dlatego podziękowałam

portret użytkownika solano

i się odpieprzam :)


To po ile dziś powietrze?


JOW nie jest panaceum na bolączki ino szansą na ewolucję.

portret użytkownika cmss

Wiara w przepisy, procedury, biurokrację i urzędolenia, o sądach już nie wspominając, rozczulająca dla mnie jest.
Życie czyli ewolucja to prościzna. Zjesz albo będziesz zjedzony. Ty wybierasz.:)


Platonicznie...


Nie interesujecie się życiem politycznym w Polsce

portret użytkownika ojciec_milicjant

poza tym , że wszędzie leci ,od świtu do zmierzchu : zajebać Kaczora.Więc - PiS-em. Otóż pierwszy ten problem postawił Wojciechowski (ten od Pawlaka) - najpierw próbował rozgryźć mafię ZSL-u , później wszystkim opowiedział,że to złodzieje i mafosi.Na koniec porzucił bandę zwaną PSL. Chodziło tam głównie o to , jak Pawlak sprzedaje kamienicę i jak forsę dzieli. Ale NIKOGO to nie zainteresowało.
Następny był twórca UPR Korwin-Mikke.Odkrył,że prezes jego partii to oszust i malwersant.Wziął dowody i poszedł z nimi na partyjny zjazd. A tam tak jak wszędzie. Więc rzucił swój UPR i założył nową partię.
Więc , w tej chwili,problem dotyczy najlepiej zorganizowanej mafii - zwanej PO.


Każdy , kto chce robić rewolucję musi zdawać sobie sprawę,że własne życie nie jest najważniejsze. Che Guevara


Po to JOW potrzebny by wypieprzyć debili, a przynajmniej

portret użytkownika cmss

jakąś ewolucję do k*y nędzy zapoczątkować.


Platonicznie...


Wywiad z Kelusem

Najwybitniejszy bard lat 70-80 rozmawia z Mazurkiem i mówi o współczesnej Polsce jak zwykle cicho i znacząco. Polecam
http://www.rp.pl/artykul/563076.html


" I ja się bardzo cieszę, że się urodziłem tu i teraz. Że ominął mnie stalinizm i że nie byłem pieśniarzem chilijskim, któremu połamano ręce i zrzucono z samolotu."


Niestety, już płatne a w sieci jeszcze brak

portret użytkownika cmss

:)


Platonicznie...


Prezencik dla cmss :)

Rz: Legenda opozycji, bard „Solidarności”, idol Kaczmarskiego, badacz socjalizmu i syfilisu…


To o kim?


O panu. Nie namawiają pana, żeby jeszcze zaśpiewać?
Raz, jeszcze za czasów prof. Kieresa, zadzwoniła do mnie pani z IPN i mówi, że organizują imieniny prezesa i że chcieliby, bym wystąpił. Ja na to, że od lat nie gram, ale pani nalegała.
Nie skusił się pan?
Powiedziałem, że sam co prawda nie wystąpię, ale znam taką panią, która za czasów pierwszej „Solidarności” była striptizerką i ona na pewno również spodoba się prezesowi.
Jest pan potworem.
Pani nie kupiła ironii, tylko powiedziała, że musi to z panem profesorem skonsultować.
Jest pan potworem większym, niż myślałem.
Ja naprawdę nie widziałem w tym niczego potwornego. Wydaje mi się, że każdy powinien zrozumieć, iż, trawestując Eklezjastę, jest czas śpiewania i czas milczenia.
Słuchacze pańskich piosenek myślą, że mieszka pan „pod ruską granicą…”
Pod ruską granicą w latach 80. prowadziliśmy pasiekę i pojawiło się to w piosence. Od lat mieszkam na Mazurach, w miejscowości o niepięknej nazwie Miętkie.
I nie jest pan nikim do końca: pieśniarzem, co przestał śpiewać, legendą opozycji, która nie została politykiem…
Bo nigdy nie miałem takich ambicji, a politycznie, jak większość ludzi, byłem umiarkowanie głupi.
Jest pan wreszcie doktorem socjologii, ale kariery naukowej pan nie robił.
Wszystko prawda.
Za to w 1971 roku trafił pan do Instytutu Wenerologii.
Komuniści odkryli wtedy, że ludzie chorują czasem na syfa. Potraktowali to jak kolejną plagę społeczną i założyli instytut. No i przez jakieś osiem lat byłem tam za asystencinę. Prowadziłem tam program badawczy nazwany roboczo „Syfilis a socjalizm”.
A co było groźniejsze: syfilizm czy socjalizm? Badał pan w końcu i jedno, i drugie.
Jeśli mogłem tam cokolwiek sensownego zrobić, to pokazać, że socjalistyczne sposoby walki z syfilisem były przeciwskuteczne, policyjne, bo i państwo było policyjne.
Pan mu w końcu uciekł pod tę ruską granicę.
To był pomysł Kuby…
Czyli Urszuli, pańskiej żony. Dlaczego Kuba?
Nie mam pojęcia, tak zostało. Zwykle mówię do niej Kuba, dopiero jak trzeba oficjalnie porozmawiać, używam imienia Urszula. To ona w latach 70. wpadła na pomysł, by prowadzić wędrowną pasiekę.
Wędrowną?
Pszczoły muszą mieć miejsce, żeby sobie w spokoju spędzić zimę i wczesną wiosnę, ale potem można je wozić na jakieś uprawy. Na Mazurach jeździliśmy na wielkie, stuhektarowe pola rzepaku. A na zimę, czyli od października do marca, zjeżdżaliśmy do Warszawy. I tak żyliśmy do 1992 roku.
To wystarczało, by przeżyć?
Zimą zbierałem jeszcze szyszki na nasiona. Byliśmy kompletnie wolnymi ludźmi, co w PRL nie było częste.
A nie zapowiadało się, bo w dorosłość wkraczał pan z odsiadką w życiorysie.
Do marca 1968 roku byłem apolityczny jak kołek w płocie. Marzec zastał mnie w górach, ale na wieść o tym, że coś się dzieje, wróciłem do Warszawy. A tam już rewolucja w najlepsze. Kuba była na ostatnim roku socjologii i strajkowała, a ja łaziłem do nich. Potem zaczęliśmy pisać i rozrzucać jakieś ulotki. To były hasełka w rodzaju „Faszyzm nie przejdzie”, więc nas szybko przymknęli na 48 godzin. Po wypuszczeniu natychmiast wyjechaliśmy na wakacje, a jesienią już nawet nikomu nie chciało się wzywać nas na przesłuchania.
Więzienny chleb poznał pan po procesie taterników. Jak się pan w to zaplątał?
Wydawnictwa „Kultury” docierały rzadko i można je było pożyczyć najwyżej na jedną noc. Więc kiedy kolega zaproponował, by przerzucać z Czechosłowacji książki Giedroycia, to zgodziłem się bez zastanowienia, Trzeba było w Tatrach przejść granicę i wrócić z plecakiem pełnym książek. Za pierwszym razem, w marcu 1969 roku, pod Rysami zeszła na mnie lawina. Miałem poczucie, że pociąg po mnie przejechał, ale jakoś sam się wygrzebałem i po kilku dniach znowu poszedłem po książki. Szybko wpadliśmy.
O tej odsiadce opowiada pańska pierwsza piosenka.
Jedna z pierwszych, „Piosenka o morzu”…
Która wcale nie jest o morzu, ale zaczyna się od słów „Może marzec lub sierpień, kto wie…”
Dokonałem tego zabiegu, żeby nie była zbyt patetyczna.
Na wielu ludziach zrobiła kolosalne wrażenie. Andrzej Mietkowski opowiadał, jak zatrzymywanie przez SB w Krakowie przetrwał dzięki słowom: „Próbowałem pamiętać co dzień, że nie tyle ważne kiedy, ale jaki wyjdę stąd...”
Takie opowieści były dla mnie potwierdzeniem, że ktoś w tym, co śpiewam, znajduje może nie drogowskazy, ale choć jakieś wskazówki…
Śpiewa pan o więzieniu…
… W którym rzeczywiście wyryłem na misce JK. Może to przypadek, ale pewien prominentny dziś, a nielubiany przeze mnie polityk twierdzi, że niedługo potem dostał na Rakowieckiej miskę z wyrytym JK.
Wtedy można się było bać. Śpiewał pan: „Może to ostatni proces z MKK, może to niedużo, kilka lat…”
Wówczas jeszcze obowiązywał mały kodeks karny, który przewidywał drakońskie kary za „przestępstwa szczególnie niebezpieczne w okresie odbudowy państwa”. Współpraca z paryską „Kulturą” jako organizacją obcą zaczynała się od pięciu lat więzienia…
Wyszedł pan szybciej.
Po dziewięciu miesiącach.
Jednak recepcja tej piosenki trafiała na pewne trudności.
Nic dziwnego, bo nie dość, że niezbyt wyraźnie śpiewam, to jeszcze jakość przegrywanych w podziemiu kaset była często straszna. Jeden ze słuchaczy napisał do mnie list, że założył się z kolegą i prosi o wyjaśnienie kim był Zenek K.
Kto?
Bohater „Piosenki o morzu”, bo przecież śpiewałem „Może to ostatni proces Zenka K. „… (śmiech)
„Czerwiec nas zastał z dala
od miasta” – śpiewa pan
o Radomiu 1976 roku. Tym
razem góry czy żagle?
Żagle. Akurat byliśmy na Wigrach.
„Jesienią Konrad już na nas czekał” – to o Konradzie Bielińskim?
Tak, kiedy wróciliśmy do miasta, okazało się, że trzeba pomóc. To był odruch przyzwoitości, proste ludzkie podejście. Myśmy nie jeździli do Radomia z agitacją polityczną i dobrymi radami, ale z konkretem: pieniędzmi, namiarami na adwokatów.
„Sto kilometrów to niedaleko, można się było w końcu pocieszać. Logicznie biorąc, mógł im ktoś spalić miejski komitet w miasteczku Cieszyn”. No tak, mielibyście dalej.
Z tej całej akcji jestem bardzo zadowolony, to rzeczywiście pomogło wielu ludziom. Ja byłem szarym wyrobnikiem Biura Interwencji KOR, czyli tak naprawdę Zosi i Zbyszka Romaszewskich. To trwało rok, a potem się okazało, że ciągle są jakieś sprawy, gdzieś trzeba jechać, coś sprawdzić i tak wsiąkłem w KOR. W karnawale „Solidarności” naprawdę powiało wolnością, byliśmy zafascynowani. No, ale wszyscy wiemy, jak to się 13 grudnia 1981 roku skończyło.
Jak dla pana?
Ponieważ nie należałem do pierwszego szeregu przeciwników systemu, to nie zostałem uhonorowany internowaniem 13 grudnia, tylko dzień później, kiedy zajmowano się drugą i trzecią ligą. Wróciłem bardzo późno ze śpiewania w Białymstoku i widziałem już w mieście plakaty o stanie wojennym, ale jakoś nie potraktowałem tego serio i poszedłem spać. Rano zaalarmowała mnie Kuba, że trzeba uciekać. Wzięliśmy psa, śpiwory, a z gliniarzami idącymi po mnie minęliśmy się na dole.
W końcu i tak pana dopadli.
W kwietniu 1982 roku bardzo się rozsierdzili, że śpiewałem dla Radia Solidarność. Wpadłem przez pazerność na powielarkę kaset. Ponieważ miałem sporo nowych piosenek, które chciałem nagrać, to podstawili mi człowieka, który do takiej maszyny miał dostęp. Trafiłem na Białołękę, gdzie sobie posiedziałem w celi z Wujcem i Onyszkiewiczem. Wypuszczono mnie po trzech, czterech miesiącach, po interwencji Czerwonego Krzyża. Byłem po pokleszczowym zapaleniu opon mózgowych i miałem mocne papiery medyczne.
I to był pański ostatni kontakt z polskim systemem penitencjarnym.
Później nie tylko nie siedziałem, ale też chyba nawet nie mieliśmy żadnej rewizji.
Skąd pomysł na wydawanie kaset?
Zaczęło się od tego, że ktoś chciał sobie nagrać, ktoś przegrał i gdzieś te kilka piosenek zaczęło krążyć. I wtedy, w 1976 lub 1977 roku, przyszło zaproszenie do Walendowskich. Ona była wnuczką Wańkowicza, obywatelką amerykańską, i prowadziła otwarty salon. Bodaj raz w tygodniu przychodził gość i zaproszono Jacka Kleyffa. Jego koncert nagrano, a potem każdy mógł to sobie powielić. Okazało się, że zgłosiły się raptem dwie osoby, bo nikt nie miał na takie rzeczy czasu. Powiedziałem więc, że sam przygotuję kasety i kto będzie chciał, to sobie kupi. To było coś absolutnie dwuznacznego, przełamanie tabu. Tak samo było z Mirkiem Chojeckim, który zaczął płacić drukarzom i brać za książki pieniądze.
Niektórzy się oburzali: jak można za podziemną książkę brać pieniądze?!
Spotkałem się z podobnymi reakcjami, ale w to wszedłem. Kasety kosztowały jakieś chore pieniądze i ja za swoją asystencką pensyjkę mogłem kupić 30 – 40 sztuk. Więc pożyczyłem pieniądze i uskładałem tych kaset 160.
To już drobna manufaktura.
Domowym sposobem przegrywałem ze szpuli na kasetę. To była straszna robota: jeden podłączony magnetofon piszczał, drugi zgrzytał, one się wzajemnie zakłócały, więc kontrola jakości – a ja jestem perfekcjonistą – wiele odrzuciła, ale w końcu coś tam nagrałem.
Jak poszło?
Towar rozszedł się jak świeże bułki. Wtedy poznałem państwa Makowskich z Polskiego Radia, którzy zaoferowali mi pomoc techniczną. I jeszcze raz nagraliśmy moje piosenki, Basia mi je profesjonalnie zmiksowała i zrobili profesjonalną taśmę matkę. Wojtek skonstruował rozwielitkę, która umożliwiała przegrywanie na kilka magnetofonów naraz. I ruszyła produkcja. Razem z Kubą ukręciliśmy z tysiąc sztuk.
Nieźle!
To był czas wzmożonych zaproszeń, bo powstawały Studenckie Komitety Solidarności, oni mnie często zapraszali, więc jeździłem z walizką i po części artystycznej zaczynałem handlować własnym produktem. Najtańsze, rosyjskie kasety kosztowały 60 zł, a ekskluzywny Stilon Gorzów – stówę.
Jak wyglądały?
Miały całkiem profesjonalną okładkę i absolutnie prowokacyjny tekst z tyłu głoszący, że jestem niezależnym twórcą działającym poza państwowym monopolem rozrywkowym i każdy może powielić tę kasetę, ale uprzejmie proszę, by mi przysłał tantiemy w wysokości 100 zł lub 10 dolarów poza krajem. Dziś mam inny taryfikator.
Nie rozumiem…
Ponieważ co jakiś czas okazuje się, że moja piosenka została wykorzystana, głównie do jakiegoś rocznicowego filmu, to żądam, by mi za nią zapłacić tyle, ile wynosi emerytura funkcjonariusza SB po rewaloryzacji. Według relacji prasowych jest to skromna kwota 2312 złotych.
Przysyłali panu te pieniądze?
Przysyłali, mieli taki imperatyw, który im kazał. Najpierw przekazy były podpisywane anonimami, podrzucali pieniądze do domu, zdarzyło się nawet, że rodzice podesłali dziecko tuż po przedszkolu z kopertą i stówą w środku. My mówimy: „Wejdź, herbaty się napij”. „Nie mogę, rodzice czekają”. Pierwsze podpisane przelewy pojawiły się tuż przed samym Sierpniem.
Spotkały pana za to jakieś represje?
Wcześniej poszedłem do zaprzyjaźnionych z KOR adwokatów: do Jana Olszewskiego, Władysława Siła-Nowickiego i spytałem, co czerwony może mi za to zrobić. Zgodnie stwierdzili, że nie wiadomo, bo zrobią, co zechcą. No i kasety były normalnie rekwirowane jak bibuła czy książki, ale nigdy nie postawiono mi żadnego zarzutu prokuratorskiego. Zastanawiałem się nad tym i pomyślałem, że pomógł mi pewien zbieg okoliczności. Otóż pierwszym peerelowskim filmem, w dodatku bardzo wykorzystywanym propagandowo, były „Zakazane piosenki”. I teraz robić proces o zakazane piosenki byłoby im bardzo niezręcznie.
A ja myślę, że oni nie traktowali tego do końca serio. Być tak bezczelnym, żeby wydawać piosenki i jeszcze chcieć za to pieniądze?
Ja jeszcze wziąłbym pod uwagę to, że ten reżim słabł. I ja się bardzo cieszę, że się urodziłem tu i teraz. Że ominął mnie stalinizm i że nie byłem pieśniarzem chilijskim, któremu połamano ręce i zrzucono z samolotu. Nie usprawiedliwiam komunizmu, ale staram się zachować historyczną miarę.
Od czego zaczęło się pańskie śpiewanie?
Ja wiele rzeczy robiłem za późno i na gitarze nauczyłem się grać, mając dwadzieścia parę lat.
Czyta pan nuty?
Ani jednej. Na początku nie pisałem też tekstów i śpiewałem cudze. Dopiero po wyjściu z pierwszego więzienia w 1969 roku zacząłem pisać coś swojego. Potem już poszło.
„I tylko nie wiedzieć czemu, tak jak w czterdziestym szóstym ludzie niosą swój smutek jak martwe główki kapusty. I tylko nie wiedzieć czemu szesnaste miejsce na świecie w konkursie na samotność zdobył księgowy w GS”. Jeśli ten fragment „Różanu” to nie jest poezja, to ja głuchy jestem.
Z takimi, co podśpiewują, to jest problem, bo krytycy nigdy nie wiedzą, czy ich traktować jak poetów. Wie pan, wszystkie piosenki, które zapamiętujemy, traktują o przemijaniu.
„Różan” też?
Tak, on jest o smutku małych miasteczek. Na dworcu autobusowym w Chorzelach widziałem napis: „Chuj z wami, Chorzelami”. To też smutek małych miasteczek…
Dla mnie pańska piosenka to jedyny powód, dla którego warto odwiedzić Różan. Może i o Chorzele zahaczę.
Obliczyłem, że 24 razy przepływałem pod mostem w Różanie. I tam rzeczywiście najpierw była stara piwiarnia, a potem taka nowa, którą nazwałem „knajpą na tysiąclecie”. To zbrodnia na krajobrazie, która po nich została. I Sławek Król, wracając kiedyś stamtąd z piwa, powiedział: „Słuchaj, a może by tu zostać księgowym?”.
Został?
Zdaje się, że był księgowym, ale w wielkiej korporacji.
„Ballada o jeżach” to autentyk? Pan naprawdę zbierał jeże?
Jak to?! Pan nie widział naszego jeża?
Ma pan cały dom obłożony czaszkami. Jak szaman jakiś.
To czaszki zwierzątek leśnych.
Które pan zjada?
Nie jestem fundamentalistą i gdy ktoś mnie poczęstuje pieczenią z dzika, to nie zacznę mu prawić morałów o niechęci do myślistwa, ale czaszki znajduję, nie poluję.
A bóbr?
Moja przyjaciółka znalazła zdechłego bobra na Siekierkach w Warszawie. Ugotowała mu łepek w garnku i przysłała mi piękny eksponat. Dzieci do tej pory mówią: „Mamo, fasolkę będziemy gotować w garnuszku po boberku?”.
Ma pan do którejś z piosenek szczególny stosunek?
Gdybym miał przypomnieć sobie siebie z tamtych lat albo przedstawić się komuś za pomocą jednej piosenki, byłoby to „Na przystanku PKS”.
Żyje pan ciągle z pszczelarstwa?
Żeby żyć z pszczół dziś, trzeba by mieć fabrykę miodu. My mamy trochę uli dla siebie i na prezenty dla przyjaciół. A żyjemy z przejadania mieszkania w Warszawie, które sprzedaliśmy. Istnieje taka ewentualność, że żyjąc w ewangelicznym ubóstwie, nie zdążymy go przejeść i wystarczy. No i z emerytur. W sumie mamy z nich jakieś 1100 zł.
Utrzymuje pan kontakty ze znajomymi z opozycji, dziś politykami?
Rytualnie odwiedzają nas dobrzy starzy znajomi Zosia i Zbyszek Romaszewscy. Podziały są zadziwiająco ostre, ludzie się więc unikają, najpierw obwąchują. Z Heniem Wujcem kontaktowaliśmy się, kiedy jechałem na Ukrainę, dzwoniła niedawno jego żona. Bardzo go lubiłem.
Wyobrażam sobie posła Kelusa, ministra kultury Kelusa, szefa telewizji Kelusa… Nie wierzę, że nie miał pan żadnych propozycji.
Ależ oczywiście, że miałem, ale to wymagałoby zgody na taką rolę. A z moimi poglądami na to, co się dzieje w Polsce, na sprawę lustracji, na wszystko wokół, to byłoby niemożliwe. Wszystko rozegrało się pod koniec lat 80.
Jak to wyglądało?
Do mnie przyszła pewna osoba i zaczęła mnie przekonywać, że trzeba się z nimi dogadać. Zdenerwowałem się strasznie i zadzwoniłem do Wujca, że ktoś tu zwariował. I pamiętam głos dobrotliwego Henia, że trzeba się, Janku, dogadać. Właśnie zaczęło się od tego, że ja się strasznie głęboko nie zgodziłem na Okrągły Stół. Myśmy z Urszulą po prostu płakali.
Tak pan to przeżył?
Jak wspominałem, ja się uważam, za człowieka umiarkowanie głupiego w polityce, choć – jak mówi chińskie porzekadło – ten, kto wie, że jest głupcem, nie jest największym głupcem. Ale nawet przy tej umiarkowanej głupocie miałem intuicję, że stało się coś złego, co jeszcze wyjdzie nam bokiem.
Ale nie został pan radykalnym kontestatorem przemian.
Na początku lat 90. to się we mnie klajstrowało. Myślałem, że może nie miałem racji, może się myliłem w ocenie rzeczywistości. Ale później się okazało, że niestety, miałem rację, że tu, na prowincji, tak niewiele się zmieniło, było takie przymykanie oczu, taka dobra zgódka… No, ale wszystko pierdolnęło, jak wybuchła sprawa Rywina, ale wtedy to już by ślepy nie zauważył!
To wszystko zaprowadziło pana do komitetu poparcia Jarosława Kaczyńskiego, a teraz Czesława Bieleckiego. Dla wielu pańskich słuchaczy to był pewnie szok.
Ale ja miałem poczucie, że muszę tam być i – szczerze mówiąc – gówno mnie obchodzi, czy to był szok, czy nie. Jak miałem poczucie, że biskup Wielgus nie powinien zostawać arcybiskupem warszawskim, to poprosiliśmy warszawskich przyjaciół, by zrobili nam transparent „Wielgi wstyd” i poszliśmy z nim z Urszulą pod katedrę. Z Kaczyńskim było podobnie, uznałem, że trzeba podpisać, poprzeć go i tyle.
Tacy ludzie jak pan, Gwiazdowie, z którymi się pan przyjaźni, to dziś oszołomy.
Wie pan, skoro ja wtedy nie zwracałem uwagi, co o mnie powiedzą, to i dziś się nie martwię.
Dostaje pan tantiemy?
Czasem, ku mojemu zdumieniu, jakieś się pojawiają.
Więc pańskie utwory gdzieś krążą.
Myślę, że głównie w ludzkiej pamięci i to mi całkowicie wystarcza. Miałem kiedyś swoje pięć minut i to się bardzo dawno temu skończyło. Muzyczny analfabetyzm, zerowe umiejętności wokalne, bo ja raczej beczę niż śpiewam – to moje atuty. Więc musiało się stać coś absolutnie cudownego, że ja przy takich warunkach mogłem do jakiejś grupy ludzi artystycznie trafić.
Czemu od 1981 roku pan nie występował?
W stanie wojennym jedynym miejscem, w którym mógłbym śpiewać, był kościół, a mnie się wydawało, że te moje piosenki do miejsc kultu średnio pasują.
Może za półtora roku? Jeden jedyny występ na 70. urodziny?
Bardzo mało prawdopodobne. To byłoby wielkie rozczarowanie.
A jak załatwimy striptizerkę z lat 70.?
To ja miałem załatwiać. (śmiech)
Jan Krzysztof Kelus, bard
—rozmawiał Robert Mazurek


Serdeczne dzięki, duża frajda, cycuś wprost

portret użytkownika cmss

Pisarz nie może służyć tym, którzy tworzą historię; służy tym, którzy jej doświadczają
Poetów to też dotyczy.


Platonicznie...


rzeka

'Matka K.... dobiera sobie samych przytakiwaczy...milicjantow i innych Flip-Flapow!...A On, glowny Flip-Flap, sam nie wie czego chce...jak przystalo na dobrego Flip-Flapa! To Kurkowe Towarzystwo Politycznych Ekspertow-Wyksztalciuchow (KTPEW) przyponina mi podobna gtomade ludzi, ktora sie utworzyla na forum, idiotycznego, programu TVN pt: 'Szklo Kontaktowe'! Towarzystwo Wzajemnej Adoracji, bo tak nazywa sie owa grupa ludzi nic nie robi tylko pluje na Kaczynskiego! ...*A ja myslalem, ze sie da... Was czytac! *****PS.Niech zyje Jaroslaw Kaczynski i IV-RP!!!


Zyczenia dla ...Kurka!

Mam nadzieje, ze Pan zostanie Rzecznikiem Prasowym przy Rzadzie Pani Guzikowej! ...A reraz juz zegnam Pana i Panskie Towarzystwo!


Wcale mi się łza nie kręci

portret użytkownika solano

Wcale emocje mną nie wstrząsają.


To po ile dziś powietrze?


No no ..

Bies serc,bies ducha....


Partie to małe piwo

Gorzej że tak działa całe nasze państwo do wielu lat. Czyli nasze państwo to atrapa, co od czasu do czasu pokazują akcje typu "powódź tysiąclecia" (harcerze zebrali dobre noty) czy "cała Polska leci jednym Tupolewem" (Donald Tusk zebrał dobre noty, od TVNu i Gazety)


Przypuszczam że nie będziemy mieć darowanych kolejnych 20 lat na naprawę.


Jestem dumny z tego, że mieszkam w Polsce i jestem Polakiem.


W powodzi TYLKO strażacy zdali egzamin - nikt więcej

portret użytkownika ojciec_milicjant

(pisze to ratownik).
Co się zaś tyczy państwa polskiego,to właśnie TUTAJ zanim spadł Tu154/101 - pisali dzień i noc bystrzy obserwatorzy i przenikliwi analitycy , że tak się to skończy , albo jeszcze gorzej.
Bo to państwo to jest jak Sankt Petersburg przed wizytą Putina - kto widział,ten wie. Wymalowane fasady.


Każdy , kto chce robić rewolucję musi zdawać sobie sprawę,że własne życie nie jest najważniejsze. Che Guevara


O pomagierze Komorowskiego i włazidupstwie

Szestow - cudze chwalicie ,swego nie znacie :

portret użytkownika ojciec_milicjant

http://kontrowersje.net/tresc/glupek_prz...


Każdy , kto chce robić rewolucję musi zdawać sobie sprawę,że własne życie nie jest najważniejsze. Che Guevara


Wielkie dzięki Szestow - za wklejenie tego wywiadu

portret użytkownika ojciec_milicjant

Miło się utwierdzić w przekonaniu,że nie wszyscy zwariowali. A Romaszewski pozostał,dla wszystkich chyba ,taką ,,radiolatarnią".


Każdy , kto chce robić rewolucję musi zdawać sobie sprawę,że własne życie nie jest najważniejsze. Che Guevara


Niestety raczej nie ma szansy na zmiany,

6

więc Ci współczuję. Mi lekarz zabronił się denerwować dlatego mam łatwiej.
pozdrawiam


Szestow, dzięki!

portret użytkownika solano
6

.


To po ile dziś powietrze?


Daj byśmy nie byli jako te owady :)

A za cóż to dziękować solano i ojcze milicjancie? Za wklejenie wywiadu z człowiekiem, który się nie wymądrza, a mówi pięknie.
"zostaw nasze ludzkie zalety i wady
daj byśmy nie byli jako te owady" JKK


Opcje wyświetlania odpowiedzi

Wybierz preferowany sposób wyświetlania odpowiedzi i kliknij "Zapisz ustawienia" by wprowadzić zmiany.